Ξενο

September of 1903

2011-09-23T20:40:00.003Z

With delusions at least I now should fool myself
so as not to feel my life that's empty.

And I was near so many times.
Yet how I was paralysed, how I retreated;
why did I keep closed lips
and have my empty life weep within myself
and my desires in mourning.

So many times to be so near
to those eyes, those loving lips
to the dreamed-of, the beloved body.
So many times to be so near.

2011-07-26T21:02:00.001Z

κάτεgory/accusation

2011-06-16T00:39:00.002Z

I not fixed-minded remonstrate
adhesive θεories and hoaxes
washed out fishily in δoses
and heartily won't vaccilate
to be enclosed in choices;
far from the endless ruses
of supermarket bruises
I not blinded demonstrate,
a whirl of joinτed voices.

Coralbone

2010-11-17T10:47:00.003Z

Luckily my mandible allows
for no clarid hue in
this majestic loitering.

If we must weep what gentle
use is mapping? Lamentable
incapacitated leer of
swamps and swallows. If we
must but weep in logic
what use is carnival? Mop
the marble airport kilim
until further the necklace
reasoned into dust.

I as ever unreckoning recording
the great no ember fog
the loyal unwarming of mute mindedness
purifying one dance across
a naked gorge in ever-silver the colour
of coralbone. If must I use my wept tongue
why travel sung?

Close to me is unpacked a
condensity of elemental flux an
engrafted polymathy. To know the
knowledge of before to tread
letters in the upward sky. My sky
the quarry-borne the chalk-faced
bridge. I measure the wing-span
of migratory stones. In the rubble
my fingers if they must touch forage
of marrow mineral and
chipped air.

2010-05-24T00:18:00.002Z

Poetry is the rejection of everything. Especially poetry.
Little we know of others and little of ourselves
most often

Hidden depths
Aristocratic lineages
Commercialism
Reminiscence
Calculation
Lies
Visions
Lines

Maybe not all lines.

Distance

2009-11-05T23:01:00.000Z

There is no love without sacrifice.

Φ

2009-07-06T13:05:00.002Z

Μπόρα στη βιβλιοθήκη περιμέναμε
να τελειώσει το νερό,
μπαίνοντας πλίζ κλόουζ δε πορτ -
στο ταξί «χαρά θεού» να πέφτει
και η επόμενη μέρα που πέρασε
απ'τα δεξιά η καταιγίδα
παρορμητική στα τραπέζια
με ταχύτητα βρεγμένης γριούλας
περπατώντας στο πολυγωνικό πεζοδρόμιο
η νεροποντή τρεις λέξεις
και κόλλησε πάνω στο μέτωπο και το
έφυγε μαζί του.

25 μισό και ποιός ξέρει

2009-05-26T12:10:00.000Z

Στο σταθμό στις 12 το ρολόι
σταμάτησαν τα τελευταία βαγόνια

Πήρα έναν κοκάλινο χάρακα και μέτρησα τα άκρα μου. Κόλλησα στον ουρανό ένα λατομείο
για να μη μαγκώνει η πόρτα του σπιτιού μου και τρίξει το πάτωμα παράξενα. Δεν ήθελα
να καθορίσω παράθυρα. Εννόησα μια συμφωνία που χρεωκόπησε, μια ειρηνική ιδέα φαρμάκων. Κουτσά στραβά περπάτησε κι έπεσε χάμω. Φώναζαν κομπολόγια πώς σαφώς θα μπορούσα να ήμουν άλλος αν έσφιγγα τα δόντια μου.

Σκάλα

2009-05-11T23:06:00.003Z

Βρίσκω δυο μέρες, όρθιος. Δυό τετράγωνα και σ'έφτασα. Σάκος στον ώμο, χέρι στο μέτωπο, κερί στο μάτι. Καίνε τα δάχτυλα σα ρόμβοι. Γαλήνη του θυμού, γεμάτη υπαρκτά όνειρα. Εκείνες τις ώρες του κήπου, πώς στάθηκα;

Βρίσκω δυο μέρες. Δεν αναγνώρισα καμμία αίσθηση. Υπομονή ψυχή μου, μην παραιτείσαι. Σου δίνω αυτό που μένει μετά το λόγο μου. Το γέλιο του νερού.

Βρίσκω δυο μέρες. Δυο μέρες και σ΄έφτασα. Θα ζαλιστώ στα χέρια σου.

Αναπάντητο

2009-03-25T13:48:00.002Z

Εστάλει στο γενικό/contact us η-μέιλ της Διεθνούς Αμνηστίας:

I Feel That I Need To Support The Children I The War Countres How Can I Do
This?

Spring

2009-03-13T17:05:00.002Z

Gravity Park

2009-03-04T17:12:00.004Z

Take heed. Or heart. In the killing hours of spring
aside from danger. Protracted, the witness assumes.
There is irrelevance.

A jug of water half. Like in the old days, when we used to
not be used to moments or things. The last pressure point
before we reach a gravity park.

In these shades I rested and under this spring I drank. What
logic can be lying in the grass? I poke my head round
awkward tables. I see a light.

I am pruning the foliage of a principle. To be the justest
of the just or not to be? It's about you madame.
And about you mate. And about all of us.

Forms of novel navels are appearing in the dark. Spectres
of moths glowing like blue tree freckles. A small
bud of a flower.

'Let them fall I say', the newborn.
'They will anyway',
I hear and spend the evening with an echo.

Φλέβα

2009-02-25T11:20:00.005Z

Θέλω να μάθω τι υπάρχει μεσ'το αλκοόλ που κάνει τους ανθρώπους να μιλάνε κυκλικά, να επαναλαμβάνονται, και να ποθούν. Θέλω να μάθω γιατί οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι πάντα καταλήγουν σ'αυτό το καταφύγιο. Θέλω να μάθω γιατί νευριάζω όταν τους ακούω πιωμένους. Θέλω να μάθω πως φτιάχνεται το παρελθόν. Θέλω να μάθω από που προκύπτει η ισορροπία. Θέλω να μάθω πόσο νερό χρειάζεται κανείς για να ξεδιψάσει τελείως. Θέλω να μάθω γιατί νοιάζομαι για τα μικρά πράγματα που πάνε χαμένα. Θέλω να μάθω μια γλώσσα τόσο σύντομη στους ήχους της που θα'ναι σαν να μη μιλάω. Θέλω να μάθω από που έμαθα τη σιωπή. Θέλω να μάθω να χαιδεύω τ'αυτιά μου. Θέλω να μάθω να ράβω κουκούλες. Θέλω να μάθω να περπατάω με τα χέρια μου. Θέλω να μάθω που βρίσκεται η σοφία. Θέλω να μάθω γιατί σκάει ο τζίτζικας και γιατί δουλεύει το μυρμήγκι και γιατί πέφτει η ομίχλη. Θέλω να μάθω να σκαρφαλώνω σωλήνες υδροροής. Θέλω να μάθω τι κρύβουν οι άνθρωποι που προσποιούνται ότι είναι καλοί. Θέλω να μάθω να μη φοβάμαι τα ύψη. Θέλω να μάθω γιατί όλα έγιναν μάθημα μετά το θάνατο.

Θέλω να μάθω να σταματήσω να με σημειώνω.

Let it snow, let it snow, let it snow

2009-02-03T12:11:00.005Z

image copyright 'Hat Man'

γιατί αγόρασες ένα χάρτινο κινέζικο δράκο για τον βαφτισιμιό μου και μετά σου είπε να ζεστάνεις το αριστερό σου αυτί με μια τεράστια κουβέρτα κι εκεί να δέσεις ένα μπαλόνι γεμάτο παιχνίδια κι έτσι να κυκλοφορείς. και γιατί παίρνεις τέτοιες φωτογραφίες όταν χιονίζει και γιατί δε σε σκέφτομαι άρα υπάρχεις.

On Grief

2009-01-26T10:46:00.009Z

(a)

First I fell from a window and thought
I'd never reach the ground. I heard a snap
in the heart of my back.

A door opened in the fog. I very quickly
fled inside it.

Once there I closed my eyes and tried to imagine
what it feels like to be dead. So hard and hard
I tried. I very quickly failed.

Somehow when I found myself walking the steppe
it wasn't like opening my eyes. More that
I was slowly woken from the frost
by heavy blinking.

This is when the wind started speaking.

(b)

The sky hung a giant keyhole on a twinkling peg. I remember
a violet canopy above, an alien shade, a picture. I remember
women in hospital beds, and coughing. I remember clicks of
antiseptic dispensers. I remember a view over a city. I remember
a man found dead in his car. I remember a young woman hit
on a bicycle.I remember a man like me
kite-flying on a beach, and falling.

It is possible that I remember so that
I don't lose the language of the dead.

(y)

Hades is the keeper of the Dead and Cerberus his doggy. If I had known better I never would have tread the steppe to cross the Styx and risk my breath for the sake of knowing when to stop. Loving the willow next to my bed and from a balcony the size of a small country I looked over a kingdom I didn't have, a land I would inherit. The Prince is a greedy, violent liar. It is necessary to love him. I have to love him so that, from balconies, from high places it is he who flies away,
and not my body. Hades is the keeper of the dead and Cerberus his doggy; and as I tread the steppe to cross the Styx, it was a She that handed me a thread.

Sometimes the moon is the best weapon
against loneliness.

(o)

You had to happen because stories are the same across the ages. Orpheus's fate is everyone's fate. If only, to not look; to only hold your hand and swim upwards to some freedom. If only, but in this too I failed.

This 'you' is
the snap in the back of my heart.

(H)

I hum a tune to make myself feel better. I have found this to be the most effective.

I could think of it as sleeping. The grief, I mean, and not the dying. Like walking on a beach that's always sunset, stepping on plastic bottles and piles of bones.

Α-Τ-Μ

2009-01-15T12:17:00.001Z

Για να μη μαγκώνει το παράθυρο και για να βγεις απ'την πόρτα πρώτα κόψε τη μάνικα και μετά φίλα το εικονίδιο. Παραλαβού μια χάρη. Έπειτα φύτρωσε τραχιά στάχια και κρύψε τον έλικα σ'ένα μπαούλο. Κόλλα φτερό κομπίνα με κερί και ξύδι. Οτιδήποτε άλλο πέρα από τούτο δε δουλεύει. Από το ελικόφτερο, τη μάνικα και το εικονίδιο θα δεις καλό. Καλό χρήμα, ολοκαίνουριο.

Αν δεν πετύχει πες πως έγινε για να μη φοβηθείς.

De Natura Deorum - Cicero

2009-01-15T10:56:00.001Z

Γιατί ο Επίκουρος κάνει καλό στην υγεία:

'We for our part deem happiness to consist in tranquillity of mind and entire exemption from all duties. For he who taught us all the rest has also taught us that the world was made by nature, without needing an artificer to construct it, and that the act of creation, which according to you cannot be performed without divine skill, is so easy, that nature will create, is creating, and has created worlds without number. You on the contrary cannot see how nature can achieve all this without the aid of some intelligence, and so, like the tragic poets, being unable to the plot of your drama to a dénouement, you have recourse to a god; whose intervention you assuredly would not require if you would but contemplate the measureless and boundless extent of space that stretches in every direction, into which when the mind projects and propels itself, it journeys onward far and wide without ever sighting any margin or ultimate point where it can stop. Well then, in this immensity of length and breadth and height there flits an infinite quantity of atoms innumerable, which though separated by void yet cohere together, and taking hold each of another form unions wherefrom are created those shapes and forms of things which you think cannot be created without the aid of bellows and anvils, and so have saddled us with an eternal master, whom day and night we are to fear; for who would not fear a prying busybody of a god, who foresees and thinks of and notices all things, and deems that everything is his concern?

“An outcome of this theology was first of all your doctrine of Necessity or Fate, heimarmene as you termed it, the theory that every event is the result of an eternal truth and an unbroken sequence of causation. But what value can be assigned to a philosophy which thinks that everything happens by fate? It is a belief for old women; and ignorant old women at that. And next follows your doctrine of mantike, or Divination, which would so steep us in superstition, if we consented to listen to you, that we should be the devotees of soothsayers, augurs, oracle-mongers, seers, and interpreters of dreams. But Epicurus has set us free from superstitious terrors and delivered us out of captivity, so that we have no fear of beings who, we know, create no trouble for themselves and seek to cause none to others, while we worship with reverence the transcendent majesty of nature.'

Full text

Notre Musique (Jean-Luc Godard, 2004) Mahmoud Darwish

2009-01-07T19:09:00.001Z

I bear the obedient language like a cloud
I bear the obedient language like a cloud

Σκαρίμπας/Επαναπατρισμός/Γλώσσα

2009-01-05T15:45:00.012Z

Τ' άστρα είναι στον ουρανό και τα λουλούδια στη γη, κι η Χαλκίδα κατ' απ' τον ουρανό κι από τ' άστρα. Πάνω της λοιπόν ταξιδεύουν τα σύγνεφα. Κι εγώ είμαι κάτω. Πορπατώ και στοχάζομαι πως όλ' αυτά - και τα πλοία - γίνονται, όσο πάει, παραμύθια. Ήλιοι χρυσοί θα φωτίζουν τις στράτες μας, και τότε, οι κατόπι μας, θ' αποπνέν οσμές πάγου. Και θάχουν τρελλαθεί από λόγια τους. Θα διαγράφονται τότε τόξα φωτεινά μες στα σούρουπα απ' τ' αναμμένα αποτσίγαρα που θα πετάν όλοι αντάμα. Και τότε θάχει ανθίσει και η λύπη: Θάχει υψωθεί - σ' αυτή τη χαμένη πορεία τους - φαρμακερή μες στις καρδιές παπαρούνα. Δόξα στο φως το φθινοπωρινό, το κομψό, να μούρχεται η προειδοποίηση της λάσπης, εκείνο το ντίγκισμα μιας χορδής πούσπασ' άξαφνα στο ταραγμένο μυαλό μου.

Από Το Σόλο του Φίγκαρω

Κι εδώ εγώ:

Το φρούριο

Γιατί περπατάς στη μέση του δρόμου. Γιατί πίσω σου
πέφτει το φθινοπωρινό γυαλί χαρακωμένο, και αδυνατεί
μια μάνα να γεμίσει τα χαλίκια με ρόδια. Κουνάς πατάς
πέτρες και φτάνεις στο φρούριο. Ο κύριος με την
αρχαιολογική ματιά λέει «από μέσα να βγεις μπορείς,
απ' όξω δεν μπαίνεις αν κλείσει».

Πίσω απ΄τη θάλασσα ένα βουνό μυρμήγκια κατεβαίνει
για να οπλίσει τ' αλαφρά κανόνια. Αυτά τα πεύκα
είναι των νεκρών. Εδώ σταμάτησε ασπρόμαυρη
μια μπαλωμένη γάτα. Φεύγοντας, πριν το καρτοτηλέφωνο
- μήπως, αν η πόρτα κλείσει - χτυπήσει,
η κυρία Λαζάρ πάει βόλτα το σκύλο της,
Γερμανίδα, που χρόνια τώρα αγάπησε κι αυτή
μια κάποια άλλη Ελλάδα.

Κι εδά; Περπατώντας, ο ουρανός είν' έναστρος.

No Christmas, No Peace

2008-12-30T03:04:00.003Z

Ο παραλογισμός του Ααρών

'May the Lord bless you and keep you
may he make his face το shine on you and be gracious to you
my he lift up his countenance upon you
AND GIVE YOU PEACE'

Περιστροφή

2008-12-15T12:52:00.011Z

Στόχος της σκέψης η κοινωνική [...] και κάποιος άλλος με λιγότερα όπλα και πληρωμένο σώμα και το αυταρχικό κουμπί της άκρο [...] και πιο πίσω, με ένα σημάδι κι από το νόμο βγαλμένο νόημα πυρακτωμένο φτερό δίνεται μακάβριο στη ζάλη της απόγνωσης των μικρό-[...] εμπλεκόμενα πλεονεκτήματα σα σκυλιά και κάθε μέρα η πάλη για ευθύνη προς τον ορίζοντα πέρα απ'τα σύνορα να βγει το βλέμμα να σπάσει το θέαμα να σταθεί η μοίρα στα πόδια της να κόψει η πάλη το σάπιο μήλο της ανοχής της κρατικής παρα[...]

σ'ένα ζωνάρι ένα χαρτί τυλιγμένα χρυσάνθεμα
ένα γαιδούρι που κλωτσάει τον πασά
ξεκαβαλικεύει η Αυτοκράτειρα τους πολίτες και τρέχει τρέχει τρέχει

Στόχος της πράξης η ριζική ουσία που κατοικεί στο μυαλό κι εκεί που κανείς δεν μιλά [...] μόνο τα ρολά από πράγματα, ιδεατά αντικείμενα, η πύλες της πόλης είναι άδεια μουσεία και κανένα νερό δεν σβήνει τον άνεμο και κανένα χώμα δεν ελέγχει τη φωτιά γιατί τα μάτια κουράστηκαν να λεηλατούνται [...] πόσο ωμά γεννιέται η θλίψη και γίνεται μάθημα, είναι ένας ή δύο ή τρείς οι αιώνες που διασφάλισαν αυτή τη σκανδάλη;

από τα πρόσωπα φιγούρες μένει να φύγουν οι παραμάνες
μια αιτία και νίκη
κάθε συντονισμός και μόχθος παράγει άτακτο έργο
ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΙΜΟ ΑΓΙΟ ΚΑΙ ΦΟΒΕΡΟ ΝΑ ΖΗΤΑΣ ΠΙΟ ΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ

Στόχος της βούλησης η ελεύθερη άρνηση η παραλλαγή των θέσεων [...] ραγδαία ξεκίνησε η ρωγμή στο παράθυρο και η παραβολή των τράγων που ανεβαίνουν τα σκαλιά σαν ερπετά και στρογγυλοκάθονται στη δόξα της σιγουριάς κι όχι του καίριου μύθου γιατί τα στομάχια των σαν φάνε ξεχνάνε το φως της[...] μα είναι όνομα αυτό να δίνεις στον άνθρωπο πτώματα ναών και να χαρίζεις στα σύνορα παράσημο γιατί φοβάσαι φοβάσαι φοβάσαι πως θα χάσεις την[...] ποιός σου έμαθε να φοβάσαι αν όχι η υποταγή σου;

είμαστε το τέλος του όλου κι οργή του παντός και σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει κανένας να σταματήσει γιατί έχει αρχίσει η περιστροφή

Η Προσευχή

2008-12-10T17:43:00.002Z

"ΑΜΕΣΟ"
ΑΠΟ : ΕΜΥ/ΕΜΚ Ελληνικό, 10- 12- 2008 / 1130 Β
ΠΡΟΣ : ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ Α.Α. 09 / 2008

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΠΡΟΓΝΩΣΗΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΚΑΙΡΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΙΗΜΕΡΟ (ΠΕΜΠΤΗ & ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11-12/12/08) ΣΤΗ ΧΩΡΑ.
ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ:

α. ΟΙ ΘΥΕΛΛΩΔΕΙΣ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΕΝΤΑΣΕΩΣ 9 ΜΕ 10 ΜΠΟΦΟΡ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ (11-12-08) ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΧΩΡΑ. (ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΕΞΑΣΘΕΝΗΣΗ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΤΙΚΑ).

β. ΟΙ ΙΣΧΥΡΕΣ ΒΡΟΧΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ (11-12-08) ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ (12-11-08) ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΧΩΡΑ. ΟΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΙΡΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΟΝΙΟ, Η ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ (ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗΣ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ) ΚΑΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ. ΥΦΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑΣ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ (13-12-08).

Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΜΚ

Δ.ΖΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Τρελός Λαγός

2008-12-10T15:54:00.002Z

Γύριζε στους δρόμους ο τρελός λαγός
γύριζε στους δρόμους
ξέφευγε απ' τα σύρματα ο τρελός λαγός
έπεφτε στις λάσπες

Φέγγαν τα χαράματα ο τρελός λαγός
άνοιγε η νύχτα
στάζαν αίμα οι καρδιές ο τρελός λαγός
έφεγγε ο κόσμος

Bούρκωναν τα μάτια του ο τρελός λαγός
πρήσκονταν η γλώσσα
βόγγαε μαύρο έντομο ο τρελός λαγός
θάνατος στο στόμα

Μίλτος Σαχτούρης

ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ - ΠΡΟΑΣΤΙΑ

2008-12-08T23:40:00.003Z

«Όταν ο κόσμος μένει ίδιος,
πρέπει εσύ ν'αλλάζεις
να προκαλείς να γελάς,
έχοντας ψηλά το κεφάλι»

Door 2

2008-12-02T01:34:00.013Z

There was water
first, uprooted from the depths.

In an island cave the sides of rock
were stained with the sound of dripping;
a tapping march of drops.

The inexhaustible companion sat
whistling leaves in configured directions
like dolphins playing aimlessly
below a transparent gold.

And ships set sail for other lands.
The wind had promised.

Καλίματι Ουάχιντα - Η πρώτη μου λέξη

2008-11-20T11:07:00.007Z

أنا حرستوس. أنا شاعير

Foginhill Quarry

2008-10-31T07:34:00.002Z

[I am told you speak my language]

Straighten your face. Stand Still.
You will not smile or blink your eyes.
These questions I will ask, you you
Will not answer. I will answer.
You are not repeat not to speak.

I have never seen you before but
I know you because I know your kind.
Stand still. You are forbidden to speak.
Have a cigarette. Don't move.
Stop that. Stand still. No tears here.

What are you frightened for? I'm just
Another man. Attention. Stand straight.
Brothers and sisters, have you some?
Your lips wherever they come from must
Not move or quiver a fraction. Silence.

You realise you are keeping me late.
I am told you speak my language although
We are not from the same place. Stop
Making your hands to fists. Step
A pace forward and don't speak.

How did you get yourself into this
Position? Be a man, my boy,
Your mother maybe said. You realise
I am your friend maybe the best
One you will meet. Stand up straight.

W.S. Graham

Μνήμη/Μουσική/Κίνηση

2008-10-22T14:15:00.022Z

Poverty Knock - Jim Moray

and oh how my poor head it sings

i should have woven three strings

the threads they keep breaking

my poor heart is aching

oh god how i wish i had

wings

Καλοκαίρι 2006. Το Πόρτ Έλιοτ είναι χαραγμένο στη μνήμη μου μέσω της μουσικής. Όταν το θυμάμαι με πιάνει μια νοσταλγία - ίσως η ίδια με αυτή που πού και πού νιώθω για την Ελλάδα. Ίσως και πιο δυνατή. Το πιο ωραίο φεγγάρι που έχω δει ποτέ. Η μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία. Τη δεύτερη νύχτα του φεστιβάλ κράτησα μια φωτιά ζωντανή όλο το βράδυ, κι ας έβρεχε αυτή τη φιρφιριτή βροχή του Cornwall. Κατά τις 6 το πρωί γύρισαν οι φίλοι μου κι εγώ ήμουν ακόμα εκεί, να τρέφω τη φωτιά δίπλα στις σκηνές μας. Νομίζω όταν μου μίλησαν δεν μπορούσα να πω τίποτα. Για ώρες κοιτούσα τη φωτιά τόσο επίμονα, που είχα ξεχάσει τα πράγματα γύρω μου. Θυμάμαι και μια κίτρινη νυχτοπεταλούδα να τριγυρνάει πάνω απ'το κεφάλι μου, και να κάθεται για λίγο ακίνητη στο χέρι μου.

Αυτή την άνοιξη μάλλον αποχαιρετάω την Αγγλία, αν όχι οριστικά, τότε σίγουρα για αρκετό καιρό. Ζω στο Λονδίνο εδώ και 6 χρόνια, κι από εμπειρίες...τί να πω...ήμουν τυχερός και έχω δει και έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα, χαρούμενα, θλιβερά, βαρετά, αγχωτικά, περίεργα, επικίνδυνα, ιλλιγγιώδη...είναι δύσκολη πόλη, σκληρή και πολλές φορές υπερβολικά μοναχική, αλλά άμα του δώσεις χρόνο και είσαι ανοιχτός σε ανταμοίβει με χιλιάδες απρόσμενα δώρα. Και στην ουσία, έχοντας γεννηθεί εδώ, μπορώ να πω πως είμαι και νιώθω Λονδρέζος - born, if not bred - through and through.

Όταν θα φύγω όμως το Πόρτ Έλιοτ θα μου λείψει πιο πολύ απ'όλα. Δίπλα σ'εκείνο το ποτάμι ανακάλυψα πώς να φροντίζω τη χαρά μου. Περπατώντας το βράδυ μέσα στην ομίχλη μόνος μου όταν είχε τελειώσει το φεστιβάλ και είχαν φύγει σχεδόν όλοι, συμφιλιώθηκα με τη σιωπή, με το θάνατο. Κοιτάζοντας τη σιδηροδρομική γέφυρα κράτησα για μια στιγμή την ομορφιά και τη λογική. Χτυπώντας ρυθμικά ένα μικρό γκόνγκ σε ένα παρδαλό ναρκωμένο μουσικό ensemble - με το Holy Mountain να παίζει στο mute - δέχτηκα την ηχώ της τρέλας μου. Ανεβαίνοντας στη σκηνή για να διαβάσω τα ποιήματα μου αγάπησα την τρεμάμενη φωνή μου.

Υπέρ

2008-10-13T13:11:00.007Z

2008 by jonathanjames

Toujours pour la première fois

C’est à peine si je te connais de vue

Tu rentres à telle heure de la nuit dans une maison oblique à ma fenêtre

Maison tout imaginaire

[...]

J’ai trouvé le secret

De t’aimer

Toujours pour le première fois

Andre Breton, Toujours pour la premiere fois

Τύνιδα

2008-08-28T10:02:00.004Z

(by shapeshift - flickrid)

áy8ÚO.ŸX¯å½;b =byÇ6$$ß©)™rÓ^>†¤#5ÿËÉ;ÅäUÃwWéQÏ
/:�¥�3\Ð§ËæW�ÅáÃu¥Vk7kív¿¢Ýc¢kµ›³ÚYóvy°'F<°üÕËïéÐÇ^«Ýë©7¸÷’^à ¾eÚâËÌÂcgÜÂU•*��áyÙwlßÃ9î¦y]ùUÈ!·9½oÒµ½Øu× ü{ã©Oï»~h#zª÷ý†‑¦^¤�úMŸ%èõÕèýøŒè”¸H1"1êÒ:¿ò;wBøï‡CPäiÂ‰ÿÍ�úÍ…â)øJÉÌ\y.7 ®®ž�3Qé0)\Gúìÿù/{3“¦†ùÁº¿=0X?–¥;æ?ñ1HÅF“¥nðùvf~%,A†óºb8�íËÅ‰cØ!Å§Wz²ka„!ãK>!�;ÆÌp†LiF(Ñzþ[1]µ(ù€ÖHØ§›îÍ=ƒáv�[^z¸.)Ï+˜?õ˜È–dÒ6Z¯ƒ˜�‰9žXøçC\”ý]ËræqsK†«gz¾4fáËUbf²ÅMK`hœK<¼5²«v¼Å0‹u7ÛMØºÝÝ÷·Ñ�>qO¿<‑³O¦e±ORyüF~é‑�cÿ‹O×»�†“�/›=M $ I»˜ÒàmPdÚäâ»¢ßX¤´øm?þóè/,¡màXâ“4‡!èÅéßpjN(ŸþÂ*â�ï,OqœoúæZýVÁZ¼,þ[1]z½tŒÏ‡p5ž×j4.Ã‡$

Door 1

2008-08-20T22:22:00.003Z

My illusion is not in reality
And this reality favours illusion.

In the tomb of the antlers of mountains
nothing remains. Yet a shrill wind grazes
and a bronze fire burns.

So long as the half moon rises I rest
in the houses of uneven sums.

Koh-i-Noor

2008-08-13T16:08:00.012Z

«Kαι τότε θά 'ρθουν αέρηδες σώματα κύκνων που μείνανε άσπιλοι τρυφεροί και ακίνητοι
Mες στους οδοστρωτήρες των μαγαζιών μέσα στων λαχανόκηπων τους κυκλώνες»

Αμοργός, Νίκος Γκάτσος

Σύντομα, τα τεράστια χέρια μας δε θ'ακουμπάνε νομίζω θα ρυθμίζουν μόνο λάμπες και πλήκτρα σα δάκρυα. Θα χωριστούν οι άδολοι σε επτά χαλκόχρωμα πετρώματα γιατί οι ανάγκες είναι ορυκτά αρπακτικά. Τα σύνορα θα δεθούν με χειραψία διπρόσωπη σα σκορπισμένη στο πρίσμα του νόμου γιατί «καθένας, όπου κι αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.»

Ένας δούλος επειδή δεν είχε κανένα λόγο βίασε μια νομική προσωπικότητα, ήταν η υποταγή στις πατρικές εντολές. Έστειλε τιμή και ντροπή στις εκβολές της Λήθης. Με τα τεράστια χέρια του.

Για χάρη της βιασμένης Ανέγγιχτης πρασίνησαν όλα τα διαμάντια της Ανατολής. Η οργή κι η σιωπή την ίδια ώρα παλεύουν τους προύχοντες την ίδια ώρα σε φυλλάδια βγήκε μια Διακήρυξη που καταρρίπτει τα πάντα των πάντων γιατί «καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σ' αυτή.»

Φύγε.

Επέστρεφε.

Mα το τείχος. Το αόρατο και ορατό. Πώς να περάσω;

Ο μονόδρομος στην αρχή του έχει μια πόρτα σαν πύλη με δυο σκουριασμένους χαυλιόδοντες κι ένας άλλος δούλος τραβά τις αλυσίδες που τρίζουν - θα κάνουμε τσουλήθρα εκεί στο υπόσχομαι. Σα μαιμουδάκια οι δυο μας θα πίνουμε κόκα κόλα και ουίσκι απ'τους τουρίστες κλεμμένο γιατί ο ναός μας η πύλη ο δρόμος είναι στον οδηγό. Θα ξεφύγουμε απ'τα νύχια των άδολων δούλων και θα βρούμε την Πεφωτισμένη Ανέγγιχτη Ρήγισσα.

Ο Χανουμάν κι ο Γκανέsh (αλλιώς δεν ακούγεται) σαν ελεύθεροι ανεξάρτητοι παρατηρητές κόβουν τα σύνορα γιατι διάβασαν πως βρίσκονται υπό εξαφάνιση. Μια καταστροφή οι άδολοι πιστεύουν και θέλουν να έρθει κι άλλος πόλεμος πιο πόλεμος από τους άλλους γιατί τώρα άλλα πιο ακριβά ορυκτά -

τότε ο Χανουμάν κι ο Γκανέsh ένα πράγμα θα κάνουν κι ελπίζω αυτό. Θα μπουν στον Πύργο να ελευθερώσουν το Βουνό του Φωτός κι εκείνο σοφό γιατί δέσμιο θα σπάσει τον εαυτό του με μια λάμψη σα γέννα κι έτσι θα σταματήσουν τα όπλα γιατί θ'αρχίσουν

να πενθούν τα πετρώματα.

Θα το ακούσουμε στο υπόσχομαι. Μια μέρα στο μικρό μας περιβόλι που θα έχω φυτέψει τα κουμπιά των ονείρων μας θα έρθει απ'το ραδιόφωνο μια φωνή. Και θα σ'ακουμπήσω στο πρόσωπο και θ'ακουμπήσω το χέρι σου όπως ποτέ με τα μικρά μου χέρια γιατί δεν έχω άλλο πιο σημαντικό ρήμα απ'αυτό.

Krishna Carries the Dead

2008-08-08T13:12:00.000Z

You were the need to think. So long ago
an orphan wave beseeched you to walk
between tricks and needles, then witnessed
a slow reprieve. Found in a small
shaft of light you were the thoughtfulness
to write. Rest easy now, lost soft boy your
crime is quite alright. In the abandoned
shrine your stumbling cry was left unheard.

Do not be frightened of the dead man’s bog.
There is an Aerial Crane lining volts inside
the mud, a gentle spirit. It has a sister jolt,
a lightning Seaweed Wreath, draped in honour
of a lava glue under the depth of tongue. To these
and Other Shivers do not beat your rattle drum.

A cobra lurking watches, slides through
saffron blades like shotguns, spikes and cones.
Save…rest easy now…the warlord’s flail is gone.
The cobra watches. A gleam is spun. The bolt
whips the lock and shuts the haunted stone.
A cloud-gurgle shawl veers on the horizon,
a name revealed in loss. And dead, alive, alone.

Ελπίδα

2008-08-04T15:49:00.002Z

Όταν βρέχει στην έρημο.

Πολλές υπέροχες εικόνες της ερήμου, από το Western Sahara Project, εδώ: http://www.flickr.com/photos/western_sahara_project/

Οι τοιχογραφίες είναι σε σημεία κάπως απίστευτες.

Μοναξιά

2008-08-02T03:04:00.004Z

Now the dogs they are barking
and the taxi cab's parking
A lot they can do for me
I begged you to stab me
You tore my shirt open
And I'm down on my knees tonight

Old bushmills I staggered
As you buried the dagger
In your silhouette window light
To go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go a waltzing Matilda with me

Now I've lost my St. Christopher
Now that I kissed her
And the one-arm bandit knows
And the maverick Chinaman
with the cold-blooded sigh
And the girls down by the striptease shows go
Waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go a waltzing Matilda with me

No I don't want your sympathy
Fugitives say
that the streets aren't for dreaming now
Manslaughter dragnet
and the ghosts that sell memories
Want a piece of the action anyhow
Go waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

And you can ask any sailor
And the keys from the jailor
And the old men in wheelchairs know
That Matilda's the defendant
She killed about a hundred
And she follows wherever you may go
Waltzing Matilda, waltzing Matilda
You'll go waltzing Matilda with me

And it's a battered old suitcase
in a hotel someplace
And a wound that will never heal
No prima donnas, even though the perfume is on me
an old shirt that is stained with blood and whiskey
And goodnight to the street-sweepers,
The night watchmen flame-keepers
And goodnight Matilda too
Goodnight Matilda too.

[Τομ.]

Αυτό

2008-07-31T16:46:00.000Z

If you ever come
to a wide, white land
dotted with towering black statues
crossed by the slow tracks of camels and Bedouin,
remember there exists a land with no master and no owner,
the mirror and the soul of all innocent people

Tiris, by Ali Salem Iselmu

Επίπεδη Περιστροφή

2008-07-29T21:38:00.008Z

Σε σένα ή σε μένα συνέβη το απερίγραπτο τέλος; Η συνέχεια στις επτά. Μετά τα νέα. Εγώ ή εσύ ή όποιος; Πια δε με στριμώχνει το σιδηροδρομικό χαλί στον υπόγειο. Εσύ μάλλον άλλαξες. Έγινες ισθμός ορίων. Το ένα όριο ακουμπάει το άλλο. Και τα δυο το πρόσωπο. Παντού γύρω άκουγα: «σ'έχασα» ή «χαθήκαμε». Κι άλλος κόσμος πολύς βρίσκει και μετά. Λείπει μια κίνηση.

Εγώ όμως δεν έχασα τίποτα. Γιατί τίποτα δεν είχα βρει.

Φωτογραφίες γιόκ. Εικόνες πολλές. Είδα έναν αετό, που μετά μου τον είπαν μαντινάδα.

Κι η επιστροφή γλυκιά βραδυνή βροχή, κάπου μακριά ένας μικρός κεραυνός, 2 το πρωί και βόλτα στο θρόισμα και το φιρφιριτό.

Κι ένα μικρό καινούριο ποίημα.

Διακοπές

2008-07-20T07:22:00.002Z

Μου έλειψε να μη νοσταλγώ

Sarmad

2008-07-14T15:57:00.003Z

Dara Shikoh had become a disciple of Sarmad, the great Persian-language poet, sage and Sufi. His stature as a poet is often mentioned along with Ferdosi, Nizami, Saadi, Hafez, Jami and Omar Khayyam. Yet we know so little of this great Armenian who became a Sufi saint, and walked stark naked initially in the streets of Lahore, and then moved to Delhi, where he taunted the emperor Aurangzeb for his “murderous acts in the name of religion.”

Who was Sarmad? We know that he dwelled in an open space just next to where today stands the Badshahi Mosque. Many years later the great Ustad Daman was to also live there, and often, in a lighter mood, would claim that he slept where Sarmad used to sleep. According to the eminent Persian scholar and historian Henry George Keene:

“Sarmad was the poetical name of an Armenian merchant who came to India in the reign of the Emperor Shah Jehan. In one of his journeys towards Thatta, he fell so passionately in love with a Hindu girl (or boy, the sources are unclear) that he became ‘distracted and would go about the streets naked’.

“In the beginning of the reign of Aurangzeb, he was put to death outside the Jamia Masjid Delhi on account of his disobeying the orders of that emperor, who had commanded him not to go about naked. This event took place in the year 1661. Some say that the real cause of his execution was a verse he composed, the translation of which is:

‘The mullahs say that Muhammad (peace be upon him) entered the heavens, but Sarmad says that the heavens entered Muhammad’.

His tomb is close to the Jamia Masjid. It was him who said: ‘In the shadow of great mosques does evil propser.’” People flocked round Sarmad and many found him to be a man of great sanctity and supernatural powers. It was Dara Shikoh who brought the miraculous powers of Sarmad to the notice of his father, Emperor Shah Jehan. When Aurangzeb had usurped the throne, he taunted Sarmad about the succession of his favourite disciple, Dara Shikoh, to the throne, which he had promised him. Sarmad calmly replied: “God has given him eternal sovereignty and my promise is not falsified.” The supreme moment had at last arrived for Aurangzeb to wreak his vengeance on the harmless naked saint and scholar, and he immediately ordered his execution. It is said that when the condemned man was being led away from the tribunal to the place of execution, he uttered, extempore, a long poem of immense beauty, the last lines of which are:

There was an uproar
and we opened our eyes from eternal sleep
Saw that the night of wickedness endured,
so we slept again

Ο Ιατροδικαστής

2008-07-13T15:34:00.006Z

1

13/07/08

«Ένας 48χρονος αλλοδαπός κρατούμενος των αγροτικών φυλακών Κασσανδρείας Χαλκιδικής, βρέθηκε, γύρω στις 21.45, χτες βράδυ, νεκρός στο κελί του. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας, ο 48χρονος, που κρατούνταν για παράβαση του νόμου περί αλλοδαπών και επρόκειτο να απελαθεί, χρησιμοποίησε το σεντόνι του, ώστε να δημιουργήσει βρόγχο, με τον οποίο έθεσε τέλος στη ζωή του. Στην ανακοίνωση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας αναφέρεται, επίσης, πως μόλις έγινε αντιληπτή η απόπειρα του 48χρονου, ειδοποιήθηκε αμέσως και κατέφθασε ασθενοφόρο, το οποίο μετέφερε τον αυτόχειρα στο Κέντρο Υγείας Κασσανδρείας, όπου παρά τις προσπάθειες ανάνηψης, δεν κατέστη δυνατό να αποτραπεί ο θάνατός του. Στο σημείο κλήθηκε επίσης και προσήλθε ιατροδικαστής.»

Ο ιατροδικαστής Βαρνάβας άναψε ένα τσιγάρο. Ο θάνατος του φυγά ήταν απρόσμενος, μα η αιτία απλή: «Ασφυξία λόγω απαγχονισμού».

Ο θεόσταλτος άθεος Βαρνάβας είναι γιατρός και δίκαιος. Στα 7 πέθανε η αδελφή του. Κάθε μέρα πεθαίνει η αδελφή του. Στις σκιές των πραγμάτων στα σύννεφα. Στα σύννεφα μιλάει όταν έρχονται. Όταν έρχονται βέβαια πράγματα μιμείται σκιές. Στο φυλαχτό της μάνας του. Στη συμβουλή του πατέρα. Στα 14 έφτιαξε λέξη «λοδογρυώλαο». Σημαίνει «η ανάσα μετά το κλάμα». Είναι γενναίος και σίγουρος. Σγουρός νοτιάς παρελαύνει στον ήλιο. Στα 22 στην αποθήκη φαρμάκων λογάριασε. Τί κερδίζεις τί χάνεις - πού ζητάς. Τώρα θα βγει να περπατήσει περήφανος στην άμμο στο χτύπημα. Χτες πάει να πει έφυγα. Φυλάγομαι θα πει βροχή στα κύμματα. Ούτε νερό φωτιά ούτε γη αέρας. Ούτε Πατέρας Σιγουριάς. Ούτε Αδελφός Ωμέγας. Ούτε Σοφή Τα Πάντα. Ούτε Μηδέν και Ένα. Ούτε Σιωπή. Μόνο το όνομα του καθένα κι ο Βαρνάβας γιατρός και δίκαιος στην άμμο στο χτύπημα στο ζεστό νερό.

2

«Ομάδα περίπου 25 αναρχικών εισέβαλλαν στις 26 Σεπτεμβρίου στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στον Αγιο Φραγκίσκο, σε ένδειξη αλληλεγγύης για την συνεχιζόμενη κράτηση 7 ομοϊδεατών τους που κρατούνται από τις 21 Ιουνίου στις φυλακές Διαβατών Θεσσαλονίκης, για τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στις διαδηλώσεις εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Οι 25 αναρχικοί εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη φυλάκων και αστυνομικών, εισήλθαν στον προθάλαμο του προξενείου, φώναξαν συνθήματα, επέδωσαν ψήφισμα αλληλεγγύης προς τους «Επτά της Θεσσαλονίκης» και αποθανάτισαν τις πράξεις τους στο φακό, δημοσιεύοντάς τες στην αντιεξουσιαστική ιστοσελίδα http://sf.indymedia.org/.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στην πιό πάνω ιστοσελίδα, οι διαδηλωτές κατόρθωσαν να εισέλθουν στο προξενείο πριν φτάσουν πέντε περιπολικά της αστυνομίας με 10 αστυνομικούς. Αφού διάβασαν το ψήφισμα διαμαρτυρίας, βγήκαν από το κτήριο, παραμένοντας μπροστά στη είσοδο και φωνάζοντας συνθήματα. Οι αστυνομικοί τους ζήτησαν να απομακρυνθούν, γιατί παρεμπόδιζαν την είσοδο. Επειτα από φραστική αντιπαράθεση λίγων λεπτών, για να αποφευχθούν συλλήψεις, οι αναρχικοί αποχώρησαν. Από την εισβολή και σύντομη κατάληψη του Ελληνικού Προξενείου δεν αναφέρθηκαν ζημιές. Η αστυνομία δεν προέβη σε συλλήψεις, παρά το γεγονός ότι η παραβίαση του διπλωματικού ασύλου αποτελεί ομοσπονδιακό αδίκημα, το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση. Λίγες μέρες αργότερα, την 1η Οκτωβρίου, παρόμοια διαδήλωση πραγματοποιήθηκε έξω από το Ισπανικό Προξενείο.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Χρήστος Πρωτόπαπας, επιβεβαίωσε σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας ''Μακεδονία'', σύμφωνα με το οποίο, Αμερικανοί διαδηλωτές είχαν εισβάλει στις 26 Σεπτεμβρίου στο ελληνικό προξενείο του Σαν Φρανσίσκο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, παρότι οι αμερικανικές αρχές ασφαλείας ήταν ενήμερες για την πρόθεση των διαδηλωτών να μεταβούν στο χώρο του ελληνικού προξενείου, δεν κινητοποίησαν εγκαίρως δύναμη ικανή να αποτρέψει τη βίαιη είσοδο των διαδηλωτών στα γραφεία του προξενείου στο Σαν Φρανσίσκο. Ο κ. Πρωτόπαπας σημείωσε πως οι αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ αναγνώρισαν την ολιγωρία τους στην αντιμετώπιση του θέματος.

Από τους επτά φυλακισμένους στα Διαβατά, οι τρεις είναι Ελληνες υπήκοοι, οι δύο Ισπανοί, ένας Σύριος κι ένας Βρετανός. Ενα όγδοο άτομο, υπήκοος των ΗΠΑ, που είχε επίσης συλληφθεί στα επεισόδια της 21ης Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη, απελάθηκε και θα επιστρέψει στην Ελλάδα για να δικαστεί.»

Ο Άγιος Ινκονσπίκιουους μένει σ'ένα τεράστιο σπίτι με εκατομμύρια απέραντα δωμάτια. Στο σπίτι αυτό κανείς άλλος δεν αναπνέει, και δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο η ηχώ από το τρίξιμο της εκάστοτε πόρτας που ανοίγει ή κλείνει. Τα δωμάτια έχουν μέσα ένα μικρό πράγμα μοναδικό στο καθένα, μα επιφανειακά είναι πανομοιότυπα. Σε κάθε δωμάτιο υπάρχει το ίδιο μωσαϊκό: η θέα απ'το ψηλότερο παγόβουνο του κόσμου.
Ο Άγιος Ινκονσπίκιουους κάθεται μόνος σε μια βιβλιοθήκη και διαβάζει κάθε μέρα προκυρήξεις. Αμέτρητες φωνάζουν αντίθετες στα καθεστώτα, στην καταπάτηση των δικαιωμάτων, στον πόλεμο στους στρατούς στα έθνη-κράτη στην πείνα στον πόνο στην αρρώστεια στο θάνατο. Πιο πολύ τον συγκινούν αυτές που εναντιώνονται στην κατασκευή καινούριων αυτοκινητόδρομων. Κινητοποιεί τη σκέψη του, κι από καλοσύνη δικαιοσύνη αντιδραστικότητα προσπαθεί ν'αφομοιώσει τις πληροφορίες. Πού πολεμάνε πετρέλαια. Πότε πούλησαν όπλα. Ποιοί τ'αγόρασαν. Ποιά εκδοχή της δολοφονίας ακούστηκε. Ποιά αξία δώθηκε στην τιμή του φαγητού της απώλειας. Τί είδαν, τί δεν είδαν, τί νόμισαν πως είδαν.

Προπαντός, επεξεργάζεται μία θεωρία. Προσπαθεί κάθε μέρα να καταγράψει τα στοιχεία της πραγματικότητας και να ορίσει τις νοητές γραμμές που τη διέπουν. Όπως ένας αστρονόμος θα κοιτούσε κάθε βράδυ τ'αστέρια, έτσι κι αυτός με τις πληροφορίες. Πάνω απ΄όλα, τον ενδιαφέρει πριν πεθάνει να ορίσει και να εξηγήσει τα σχήματα που δημιουργούν τα φώτα όλων των δρόμων. Το σπίτι του είναι ένας ατέλειωτος ιστός που εκτείνεται απ'το μυαλό του μέχρι εκεί που δε φτάνει η φαντασία του και πιο πέρα, στη φαντασία των άλλων, που ενώ νοιώθει πως υπάρχουν δεν τους έχει δει ποτέ. Ξέρει μόνο ότι ζούν. Ξέρει ποιός τους διοικεί, τι χρώματα υπάρχουν στις σημαίες τους, πόσοι πεθαίνουν κάθε μέρα. Ξέρει πως άλλοι περπατάνε για ώρες για να βρουν νερό κι άλλοι κολυμπάνε σε πισίνες. Ξέρει όλες τις στατιστικές για την περιοχή τους, πόσοι είναι άντρες, πόσες γυναίκες, πόσα παιδιά. Ξέρει τί δουλειες κάνουν, τί αγοράζουν, τί πουλάνε, τί και πόσο τρώνε. Ξέρει που πιστεύουν και πως το εκφράζουν, με ποιά παράδοση και ποιά καινοτομία.
Όμως δεν μπορεί κι ούτε ξέρει πως να τους γνωρίσει. Φοβάται ότι αν βγει από το ατέλειωτο πανέμορφο και πανέξυπνο σπίτι του θα πρέπει να ζητήσει συγνώμη απ'όποιον βρει μπροστά του. Να ζητήσει συγνώμη που είναι ανύπαρκτος. Ο Άγιος Ινκονσπίκιουους δεν έχει ούτε γονείς ούτε παιδιά ούτε φίλους. Κάποιες φορές όμως, καθώς κείτεται βυθισμένος στην στις γραμμές των λέξεων τον καταλαμβάνει μια ασυγκράτητη ένταση και νοιώθει πως ανηφορίζει ένα βουνίσιο μονοπάτι. Τότε έντρομος καταλαβαίνει πως το μονοπάτι είναι η πρώτη γραμμή που έφτιαξαν οι άνθρωποι.
Ο Άγιος Ινκονσπίκιουους αποφασίζει πως αύριο θα πρέπει να ξεκινήσει να περπατάει.

Στίχος από Χ+Ε=Φλούιντ Μομπίλιτι

2008-07-10T16:28:00.001Z

Το ρεφραίν πάει:

she's a fluid mobility/she no longer believes/in absolute immunity/she no longer feels/claws at the tips/ of her hips/ she no longer believes/ in complete stability/ she has a heart for eternal/ fluid mobility

Outstare the Stars

2008-07-09T09:10:00.004Z

My God died young. Theolatry I found

Degrading, and its premises, unsound.

No free man needs a God; but was I free?

How fully I felt nature glued to me

And how my childish palate loved the taste

Half-fish, half-honey, of that golden paste!

My picture book was at an early age

The painted parchment papering our cage:

Mauve rings around the moon; blood orange sun;

Twinned Iris; and that rare phenomenon

The iridure - when beautiful and strange,

In a bright sky above the mountain range

One opal cloudlet in an oval form

Reflects the rainbow of a thunderstorm

Which in a distant valley has been staged -

For we are most artistically caged.

And there's the wall of sound: the nightly wall

Raised by a trillion crickets in the fall.

Impenetrable! Halfway up the hill

I'd pause in thrall of their delirious trill.

That's Dr Sutton's light. That's the Great Bear.

A thousand years ago five minutes were

Equal to forty ounces of fine sand.

Outstare the stars. Infinite foretime and

Infinite aftertime: above your head

They close like giant wings, and you are dead.

Vladimir Nabokov, 'Pale Fire'

Painting 'Amphiprion' by Redtrack [deviantart]

Ethiopiques@theBarbican

2008-07-02T10:56:00.004Z

Έρε μέλα μέλα....ερέ μελά!

Προς το τέλος της συναυλίας όλο το Barbican είχε σηκωθεί, χτύπαγε ρυθμικά παλαμάκια, χόρευε και τραγουδούσε στο ρυθμό μιας μουσικής εντελώς ξεχωριστής. Ήταν αδύνατο, ακόμα και για τους πιο 'άγγλους' (oh isn't this nice, yes, everyone is so...lively...oh no no I'm not really one to get up and dance myself) στο κοινό να παραμείνουν στις θέσεις τους.

Έμεινα κυριολεκτικά άφωνος με τη φωνή του Μαχμούντ Αμέντ...στο Έρε Μέλα Μέλα δάκρυσαν τα χέρια μου. Απ'την Παρασκευή βρίσκεται στο κεφάλι μου η φωνή του και όταν περπατάω και στη δουλειά και σε άσχετες φάσεις το σιγοτραγουδάω και νιώθω όμορφα.

Η-μέιλ φάινντ Αύγουστος 2004

2008-06-29T21:49:00.006Z

"Richard Sennett (1998, Chapter 8) has argued that the personal consequences of work in the new capitalism have led to a ‘corrosion of character’ including loss of a lifetime identity, loss of trust in others, loss of a sense of the value of service (altruism), decline of community (see also, Puttnam 2000), vilification of the ‘dependent’, and fear of failure or being left behind."

Peter McDonald, 'Fertility and the State: the efficacy of policy'

Τότε δούλευα για τα Jessops στο Moorgate και ερχόντουσαν όλοι οι κουστουμαρισμένοι μαλάκες και το παίζαν αφέντικα. Και το αφεντικό μου ήταν ένας χοντρός, πιο μαλάκας. Και δε με πλήρωσαν και όσα έπρεπε. Αν μου έλεγε κανείς ότι το να δουλεύεις σε φωτογραφείο σημαίνει να έχεις καθημερινούς 'στόχους πωλήσεων' από τα κεντρικά γραφεία που δε θα μπορέσεις ποτέ να φτάσεις γιατί το μηχάνημα τα παίζει κάθε δυο μέρες από την υπερλειτουργεία [τί να κάνει κι αυτό το κακόμοιρο] κι εσύ ιδρώνεις κάθε φορά που έρχεται ένας καινούριος πελάτης γιατί πρέπει να κάνεις την πώληση ξέροντας ότι δε θα είναι στην ώρα τους έτοιμες οι φωτογραφίες, κι ακούς τους μαλάκες πελάτες να στη λένε γιατί 'ο χρόνος είναι χρήμα' και μετά σε βάζει το αφεντικό έξω να δείνεις διαφημιστικά φυλλάδια θα του έλεγα πώς κάπως αλλιώς το είχα φανταστεί. Αλλά όταν χρειάζεσαι δουλειά, χρειάζεσαι δουλειά. Δεν άντεξα πάνω από δυο μήνες.

> Subject: Just cause you felt like it?
> Date: Wed, 25 Aug 2004 16:35:23 +0000
>
>
>γιατί δεν έχω ιδέες μόνο
> μνήμη
>
>σκατά στα στόματα του κάθε μη συμβιβασμένου μαλάκα που με χαιρετάει στο δρόμο. μη μιλάς σ'έπνιξα. Μη μιλάς μας γάμησες. Μη μιλάς γιατί δεν μπορούμε να φιλήσουμε.
>
>έχω φίλους που μιλάνε για προβλήματα και σχόλια και υπερβολές.
>έχω φίλους που ανοίγονται, αγαπάνε, δηλητηριάζουν.
>έχω δυο φίλους που γαμάνε μάνες.
>έχω στο μυαλό μου πτώματα παιδιών που τα τρώνε οι μύγες.
>
>αύριο έχω ρεπό.

2008-06-29T18:16:00.003Z

Ένα ρολόι θα μου φέρει ζωγραφιές σα δευτερόλεπτα
θα τις κρεμάσω κάτω απ΄το κρεβάτι και δεν
πρέπει να κοιμηθώ όχι και ούτε να κοιτάξω

Όταν θα πάω στην Έρημο

2008-06-27T10:31:00.005Z

Θα φέρω πίσω για κατοικίδιο ένα τέτοιο αλεπουδάκι. Λέγεται 'φένεκ φόξ' στα αγγλικά, από το αραβικό 'φάνακ'. Εγώ νομίζω θα τον ονομάσω...Pebbles. Μ'αρέσει για όνομα.

Του χρόνου τέτοιο καιρό θα βρίσκομαι στην Τυνησία. Λογικά μέχρι τότε θα μπορώ να μιλάω τουλάχιστον κάποια πολύ μέτρια αραβικά. Και σχετικά οκ γαλλικά. Μετά θα πάω στο Αλγέρι. Και μετά στην έρημο κοντά στο Τιντούφ, στο στρατόπεδο προσφύγων των Σαχαράουι, των κατοίκων - και εδώ και 30 χρόνια εξόριστων από την πατρίδα τους - της Δυτικής Σαχάρας.

Δεν έχω ιδέα από που ήρθε αυτή η ζωή, κι ούτε ξέρω ποιός θα είμαι όταν γυρίσω. Αλλά τον Pebbles, μεταφορικά μάλλον παρά κυριολεκτικά, θα τον φέρω πίσω μαζί μου, σίγουρα.

Sans de la folie de Hölderlin

2008-06-24T10:44:00.005Z

Deep in the shady sadness of a Vale,

Far sunken from the healthy breath of Morn,

Far from the fiery noon, and Eve's one star,

Sat grey hair'd Saturn quiet as a stone,

Still as the silence round about his Lair.

Forest on forest hung above his head,

Like Cloud on Cloud. No stir of air was there,

Not so much life as on a summer's day

Robs not at all the dandelion's fleece:

But where the dead leaf fell, there did it rest.

'Hyperion', Jonh Keats

Θα ήθελα να σε δω

να τρέχεις στα σύννεφα

Φυσικά, τα γιατροσόφια
δε φτάνουν μόνο

Η ζωή του Υπερίωνα

ποτέ δε βρέθηκε

ακέραιο δείγμα

Ούτε οι καθαροί φακοί

μικροσκοπίων

Και τότε ποιός;

Κανείς

Ούτε κανείς

Φοβάμαι διαφωνώ

Σίγουρα

Πρωτοπορία να συμφωνείς

Λάθος

Σωστό

Κατά βάθος

λυπάμαι πολύ

Χωρίς οίκτο

ή ενοχή

Μετανιώνω

την αρετή

Δεν είναι δίκαιο

Είναι δεδομένη η

απώλεια αγαθών

Κι η αλλαγή;

Κλειστή

Ανούσια τιμή

Λάθος

Σωστό

Στέκομαι στα προσχήματα

και γνέφω

Πρό των πυλών

στο γυμνό φως

Ενδιαφέρουσα παραλλαγή

σε ένα αχρείαστο θέμα

Αυτό το ποτάμι

καίει τα μάτια

Βοηθάω

όπως μπορώ

Φυσικά,

δε φτάνει ούτε αυτό

Τυραννιέται

ο κόσμος

Ανέκαθεν

Γιατί δεν ξέρω

άλλο τρόπο

να σταθώ

The Sheltering Sky

2008-06-22T15:55:00.003Z

'You must save me,' she said between kisses.
'Yes,' he answered solemnly.
He was as comforting as Belqassim had been disturbing.
Atallah did not lift the curtain until evening, when by the light of his lamp he saw them both asleep on the blanket. He set the lamp down in the doorway and went out.
Some time later she awoke. It was silent and hot in the room. She sat up and looked at the long black body beside her, inert and shining like a statue. She laid her hand on the chest: the heart beat heavily, slowly. The limbs stirred. The eyes opened, the mouth broke into a smile.
'I have a big heart,' he said to her, putting his hand over hers and holding it there on his chest.
'Yes,' she said absently.
'When I feel well, I think I'm the best man in the world. When I'm sick, I hate myself. I say: you're no good at all, Amar. You're made of mud.' He laughed.

πόστ ιτς

2008-06-18T21:48:00.005Z

*
σημερα πηγα στον αγιο ανδρεα και αναψα 5 κερια ενα για τη γιαγια μου ενα για τη μπαρμπαρα ενα για τον αντρεα ενα για τον τομ κι ενα για ολους τους ζωντανους που αγαπαω πλακα ειχε μετα κοιταξα επανω και σκεφτηκα το σεξ κι ειπα στον εαυτο μου πως ο θεος θα μου συγχωρεσει τις καυλες μου και μετα γελασα στην εκκλησια δυνατα γιατι ημουν μονος

*
Ένα μολύβι σκουπίζει την έρημο
Μια σκούπα γράφει στο χαρτί
Μια μέρα το μολύβι θα παντρευτεί τη σκούπα
Στο ραδιόφωνο θα το πουν
Μα κανείς δε θα τ'ακούσει

*
Εκκλησία κλαπέτο και μετάσταση Ιησού
απ'το συκώτι στον εγκέφαλο και
φτου κι απ΄την αρχή πάτα
ριπίτ και γκάζωσε δείκτη τιμών
φόρεσε πρόσωπον μή έχον
σώας τας φρένας κύριε ελέησον

*
Σίμωσε ένα λεπτό, αν θες
τσ'ήχους ευδαίμονες
δίπλα μας, για λίγο
κι αν φύγεις ή δε
δεν πειράζει. Κανέναν
δεν πείραξε για λίγο
αθρωπιά και συγχώρεση
μα όχι για πολύ
όχι για πάντα

*
Ανέλπιστός
σύντροφώς

Reconciliation

2008-06-16T09:03:00.003Z

Θειάφι κι Ιφρίτι

2008-06-11T14:46:00.016Z

*
Πρώτα θα στραφείς στο χώμα. Σαν ανακατέψεις τα βότσαλα πέσε στη φωτιά να κοιμηθείς. Άπνια να χαρίσεις. Δυο είν'οι ράχες του βουνού μα μια η κορφή. Παρόμοια πλάσματα, κι όχι όμοια σημεία. Μ'αόρατα βήματα αναδύσου. Σπάσε συγκλίνουσες ανάσες. Φέρε μου στάχτη κι άμμο. Φέρε μου βουητό.

*
Στο βουνό η χαράδρα έγιν'αλφάβητο. Ο γέροντας βγήκ'απ'τη σπηλιά της κρίσης. Στα χέρια κρατούσε μια πέτρινη πλάκα κι ένα άδειο χωνί. Έκατσε δίπλα σε χάλκινη πηγή και ξαπόστασε. Γύρω του μαζεύτηκαν ελεήμονα κάθε λογής πουλιά. Σα χορωδία του φανέρωσαν τις προσευχές του κόσμου. Γαργαλητά τραγούδια, κλεφτές κραυγές κι ευχές για γνώση. Κι όταν έπεσε ο ήλιος κι έκαναν να φύγουν, ο γέροντας φίλησε τ'αγγελοχάρακτα γράμματα στην πλάκα. Αμέσως έσβησαν και γίναν κιμωλία. Κι είπε στον ουρανό:
«Θηρίο με σφίγγει. Κι από πού να βγώ, που να πατήσω αφού χρώμα πια και νιότη και ζωή δεν έχω; Μόνο φωνή. Φωνή σα σκόνη. Μα είμαι λιτός και γλυκομίλητος, και πράγματα πολλά δε ζήτησα. Δυο γουλιές νερό και μιαν ελπίδα κάτι να φτιάξω. Μα μού'λαχ'εγκάρδιος κλήρος, κι από 'κείνο θα χαθώ. Δεν πρόλαβα να σώσω την πέτρα μες στο στήθος. Θαρρείς να δω ένα φως ή νύχτα; Από'κεί που στέκεσαι στην αποπέρα όχθη, ποιό είν'τ'αμάρτημά μου, πες, ειρήνη να΄χεις. Στο δέρμα πάνω να το δω να λάμπει, τόσα χρόνια που το ψάχνω. Και πότε θα μάθω πώς με λένε; Να πιστέψω σε πιστόλι ή σκοινί; Εσύ τί είσαι, πες, φίλος για εχθρός; Μα δε λες. Τίποτα δε λες. Θηρίο με σφίγγεις αγκαλιά. Σε ποθώ, θηρίο, κι αποθανείν θέλω».

*
Στην ακτή τα βότσαλα γίναν δόντια. Η κόρη βρήκε στο βλέμμα της μια τρύπα. Την άγγιξε μ'ένα κοχύλι κι έβγαλε ένα υστερικό χαχανητό. Σαν αστραπή να έπεσε. Έσκαψε και βρήκε το χαμένο δαχτυλίδι της να λάμπει σα γυρτό γυαλί. Σα ραγισμένο ερώτημα. Έπειτα πλήρης αφοσιώθηκε στο τέλειο ψέμα. Ντύθηκε ηλεκτρική σα μάντισσα. Σύρθηκε στην άμμο σα ξεβγαλμένο φύκι. Έπιασε μανιασμένη μια χούφτα βότσαλα και τα πέταξε ψηλά. Κι είπε στη θάλασσα:
«Μάνα μου δεν είσαι εσύ, κι ούτε πατέρας ο ήλιος. Εγώ μόνο μάνα και πατέρας και παιδί. Σε κανένα δε μοιάζω γιατί δεν έχω μορφή. Κι εσύ με φυλακίζεις, μ'απωθείς. Κούφια είσαι όσο κι αν μαίνεσαι και πνίγεις, όσο κι ας υποτάσεις πράσινες παρθένες. Εγώ είμαι πόλεμος κι ειρήνη, φίλεμα και σπίθα. Χωρίς εμένα τίποτα δεν υπάρχει. Γιατί εγώ δε φαίνομαι, κι ούτε ζω. Όλο γιορτή θα γίνω. Όλο γιορτή, χορός, αγέρι. Κι όσο με πνίγεις τόσο θα φεύγω, μαύρο σύννεφο του νου. Κι όταν τα ορφανά παιδιά μου σε ρωτήσουν, να τους πεις παντού πως είμαι. Κι αν τ'αυτιά τους γύρουν, θα μ'ακούσουν μόνη να βροντογελώ».

*
Δεν μπορείς να φυτρώσεις. Μα να τυλίγεις σώματα και βράχους σ'έμαθα νωρίς. Στο ίδιο δοχείο έβαλ'αγάπη και χολή. Είσαι το πρώτο μου αδελφάκι, το πιο έντονο κι ευαίσθητο και σταθερό. Σε μισούν μα εγώ σε θρέφω. Σα σπίρτο να καείς.

2008-03-01T02:36:00.005Z

Ο Πρόσπερο έκατσε για πολλά χρόνια στο περβάζι του παραθύρου. Εκεί σκεφτόταν και σκεφτόταν, προσπαθώντας ν'απαντήσει στον Άμλετ, να βρει την αλήθεια πια στη χυδαία του ερώτηση. Πέρασαν πολλά απ'το μυαλό του, γιατί κάθε μέρα η θέα από το παράθυρο ήταν διαφορετική. Τις μισές μέρες ήταν σίγουρος πώς η απάντηση ήταν να πέσει. Τις άλλες μισές πώς έπρεπε να φύγει απ'το περβάζι, και να κρατήσει την αβεβαιότητα του σαν ένα πολύτιμο φυλαχτό. Ο Πρόσπερο αυτή την αυγή αποφάσισε να πέσει. Απάντησε στον Άμλετ με έναν έντιμο θάνατο. Έπεσε για να ζήσω εγώ.

[...]

The man has come out of the Tobacconist's (putting
change into his trousers pocket.)?
Ah, I know him; it's Steve, he has no metaphysics.
(The Lord of the Tobacco Store has come to the door.)
As if by some divine instinct Steve has turned and has
seen me.
He has waved me a greeting, I have shouted to him
Adeus o Esteves, and the universe
Has rebuilt me itself without ideal or hope, and the
Lord of the Tobacconist's has smiled.

[Alvaro de Campos, Tobacconist's]

Καληνύχτα.
Περπάτα μέχρι το τέλος γιατί ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να βρεις.

Jenny

2008-02-28T22:35:00.003Z

In the background you can hear the radio. It sits comfortably on the shelf underneath the family pictures, the first thing she ever bought with her own money. The pictures of her grandmother, her mother and her cousins are all propped against the wall behind the dresser. They can’t be arranged chronologically, each twenty years or more apart. There is no logic in family history. It cracks open and closes again, incorporeal but present, ever strong.

And now he is here to claim his birthright she thinks. Now he’s one of us and one of them. He holds in his hands two pieces of soft plastic, round and hollow in the middle. He presses the button with the sound of a teapot, the whistling railway, the pressure cooker. She inhales the smoke, looking outside the window at the calm, suburban street which has nothing in particular happening in it but always something trivially important; she exhales slowly and the smoke breaks the glass like a curving wave splashing against the rock; she turns around to look at him the way she would turn around to look if someone was calling her name. He doesn’t look back; he’s consumed in trying to glue something together again and again. She has to smile, this is the time to smile and look without needing to speak, before anything real happens, before he becomes something more like her. She still can’t believe it happened. This is something so big, so important she never thought she was capable of doing; it’s an achievement, a feat. Did her mother feel this? Is it like this for everyone?

She picks up a few pieces of orange peel from the floor, the remnants of breakfast, evidence of her fixation on health. It’s all she really wants for him; to be here completely without being hindered. She still can’t understand him. He stops and looks at her, questioningly. ‘What is it?’ she says. ‘Did you get bored?’ He moves the pieces around and shows them to her. ‘You want to eat?’ He mumbles something incomprehensible, something still incomplete enough it could mean anything. He points his finger at the gap between the two plastic buns. She thinks she understands. ‘Just imagine it, Andy. Imagine it. It’s not real’. He sits there motionless, still staring at her fixedly, almost without blinking. She stamps the cigarette out on the earthenware ashtray painted for her in mauve and silver lines. I really have to quit she thinks, but she doesn’t want to. It’s more than a habit, this inhaling and exhaling; it’s a continuous flux, an ebb and flow in her daily routine, something calming like the trickling sound of the fountain coming from the television. She likes it because it’s tacky and peaceful, like a Mediterranean sunset sinking in a motionless sea. It’s been years since she’s been away, years since she’s been to a different country where the words are swallow songs and the hills and mountains are bare and limestone green.

She remembers the last time she swam in translucent waters, the last time she felt light and inconsequential, spreading her arms and legs and lying on the surface watching the sky. She misses that part of her youth, the ritual holiday, the soft certainties of a house, a job, a dog; she misses the nights of coming home, getting out of work clothes, sitting in front of the television or reading a book until someone called and suggested a party or a trip into town. She even misses the family life, however disjointed and painful; however blank and expressionless; however weak. He gesticulates. He moves everything around repetitively, perhaps so he can understand it better, perhaps because it’s the only thing he can do. He is the best reason to stop herself from blinking, she thinks. He is purpose, meaning, change. He laughs and there is nothing else she needs.

2008-02-27T22:10:00.000Z

Ήρθε ο καιρός να παίξει ο μικρός με το σκοτάδι.

Αστερίσκοι

2008-02-26T23:22:00.006Z

*
Άπνοια

Στο τετράγωνο χωνί
στις αρτηρίες του πεζοδρομίου
έκοψε ο αέρας τη σκηνή

βγήκε στους δρόμους η
αγωνία της γονιμότητας
σα θύελλα θήλασε ένα
ρόμβο σπόρο για μωρό

αυτά τα μελισσόσπιτα
που γύρω βουίζουν στράτα
διάφανα τρίστιχα φτερά
τα έστησε ο παράλυτος λιμός

βγήκε όμως και μια σπίθα
γονατιστή κροτάλιζε

«Εσύ το άνομο πρόσωπο
ποιά χήρα κόρη πολεμάς;

*
This awful poem
was written for you

*
How we will lure you into safety
How we will leap from this empty seat

*
Ένας ένας
οι κομήτες καθώς πέφτουν
δαγκώνουν την ουρά τους
σα να φιλάνε ένα σταυρό
σακί που κουβαλάνε

Billbored

2008-02-24T03:02:00.001Z

STEAL YOUR SELVES

Σελίδα 123

2008-02-22T09:36:00.004Z

1. Πιάνω το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε μένα: Milan Kundera, 'Life is Elsewhere'

2. Ανοίγω το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησε το και πιάσε το διπλανό του)

3. Βρίσκω την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι)

4. Αντιγράφω τις επόμενες τρεις περιόδους:

They kept still, and only after a momentous pause did the girl say in a quiet voice, "I believe that in matters of the heart there is no such thing as compromise. Love means that you give each other everything."
Jaromil couldn't agree more, for he, too, believed that love meant everything.

5. Thanks, monk-y [see what i did there?] and Rainman. Και ρωτάω, 'Θέλεις να παίξεις κι εσύ;' τους Ε, If you could only see the bitches, Northaura και Little Pat

2008-02-20T10:36:00.002Z

DUE TO A TECHNICAL FAULT
AND
AFTER CAREFUL CONSIDERATION
THIS POEM
HAS BEEN DELETED

Μαύρο Στυλό

2008-02-15T11:18:00.002Z

-ήχοι που τέλειωσαν
γνώριμα βράδυα-

εδώ μέσα οι εικόνες περπάτησαν
λύγισαν τον τοίχο δυο
δέντρα στο πάρκο απέναντι
άρχισαν ν’ανθίζουν
κόκκινα βιβλία

-θήραμα πάτησε
ηλεκτρονικό λουρί-

προσεκτικά πετάξαμε γυρίσαμε
κι είπαμε πως
να συμφωνείς είν'αναγκαίο
να είσαι θέαμα αναπόφευκτο
να θυμάσαι οδυνηρό
μα δε θυμάσαι;

-ένα μαύρο στυλό
ατέλειωτο χρώμα-

λεηλάτησαν σοκάκια άχαρες νότες
βηματισμοί κι ιαχές
σειρήνες συνθήματα
ακουμπάνε το παράθυρο
κι απ’τη σιωπή,
τρέμουν τα μάτια

-σκίτσο σηκώθηκε
ορφανό πρωινό-

Endshapes/Πικτόγραμμα

2008-02-12T19:54:00.001Z

-It's just started. A beginning to an end. It's our moment of glory, you know.
-Is it? What glory is there in defeat?
-Stillness. That's the real outcome of every battle. We can't really be surprised at this. We all knew.
-Nobody knew!
-Well they know now. And i'm sure they're not surprised.
-I don't like this glory, it's thin. Are we just going to sit here and watch it all go?
-I can't see anything better. Can you hear the panic roar?
-Yes. I hear a shrill form. A bent latitude.
-The city will be a foam of polished driftwood. Bricks are breaking glass and iron.
-What did we all make, in the end?
-Footprints, they will say.
-Who will say?
-The ones after us. There's bound to be others, after us.
-They'll be nothing like us.
-Yes. That's true.

2008-02-11T17:05:00.000Z

Second hand, 'Life is elsewhere', Milan Kundera

Dear Jason
Life is so light to you.
With love,

Leora

2008-02-10T14:20:00.000Z

The White Threshold [excerpt]

Let me all ways from the deep heart
Drowned under my brow so ever
Stormed with other wandering, speak
Up famous fathoms well over strongly
The pacing whitehaired kingdoms of the sea.

I walk towards you and you may not walk away.

Always the welcome-roaring threshold
So ever bell worth my exile to
Speaks up to greet me into the hailing
Seabraes seabent with swimming crowds
All cast all mighty water dead away.

I rise up loving and you may not move away.

W.S. Graham

2008-02-06T19:24:00.001Z

Φύγε. Στηρίξου πάνω μου. Φύγε.

Θα θυμηθείς να φτάσεις καλά εκεί που πας; Ίσως στα γηρατειά, όταν θα χρειάζεται να σου υπενθυμίζουν σε ποιόν μιλάς. Τα πέταξες όλα τώρα. Άδειασες τα κουτιά και τα συρτάρια. Το ένα έχει κολλήσει και δεν κλείνει καλά. Τίποτα δεν κλείνει καλά αυτές τις μέρες, όλα μόνο συνέχεια ανοίγουν. Κάπου θα πας. Κάπου θα σε βρουν όλα τα συρτάρια και θα σε φάνε ζωντανό. Στα συρτάρια ζουν οι νεκροί.
Όχι πια ρομαντικές βόλτες για χάρη των νεκρών. Υποψίες σα γλάροι στις σκεπές που κοιτάς απ΄το παράθυρο, πόλεμο που άρχισαν με τα κοράκια. Όποτε βλέπεις κοράκι τώρα το κοιτάς καλά καλά νευριασμένος. Κι αυτά τα κακόμοιρα δεν ξέρουν γιατί θες να τα πιάσεις και να τους στρίψεις το λαιμό.
Πιές κι άλλο χυμό σου κάνει καλό. Στα νεύρα. Αλλαγμένα νεύρα, πορωμένα με τις εικασίες για το ποιός θα κερδίσει τις εκλογές. Θα κάνουν δημοσκόπηση να δουν ποιός θεωρείται ότι έχει τα πιο γερά νεύρα: οι σωσίες ή οι προφήτες; Σίγουρα όχι οι μεσσίες. Αυτοί έχουν κρυφτεί στο μπάνιο χρόνια τώρα, μικροβιοφοβικοί απολυμαντήρες.
Τα ανακάτεψες τα λεφτά με το λάδι; Πρώτα βάζεις ξύδι και ρίγανη και μετά αλάτι, για να πετύχει η συνταγή. Να την κρατήσεις κατά γράμμα, όπως σου έμαθαν στο σχολείο. Θέλει δουλειά το χαρτονόμισμα για να το πετύχεις. Σίγουρα όταν τα φας αυτά τα λεφτά θα νιώσεις καλύτερα. Είναι λογικό.

Ο λόγος που ξεδιψάς το πρωί με την ιδέα του νερού. Ο λόγος που κλείνεις το στόμα όταν σου μιλάνε. Ο λόγος που δεν δείχνεις ποτέ τίποτα με το δάχτυλό σου. Ο λόγος που βούρκωσε μόνος του στο σινεμά ο θυμός σου.

Στηρίξου πάνω μου. Μη μ'αφήσεις να'ρθω μαζί σου.

2008-02-03T14:12:00.000Z

*
I will deny you
the dew pot summer feast
where
a knuckle of jadestone
formed its dance.

I will oblige you
to defend the war song
to know and fear your enemy
and to draw with him
his own dead line.

*
Όνομα χρονικό στοματικό
[επαναληπτικά]

*
Note to Auden:

Essence saw Form
waiting for Reality
to glorify Loneliness.

Βγάλ'την αφίσα, Κεμπαμπτζή

2008-01-27T21:57:00.000Z

[Υποσημείωση: Το κεμπάμπ είναι διαφορετική λεκτική κατηγορία από το σουβλάκι, άρα και ο 'κεμπαμπτζής' δικαιούται υπόσταση σαν επάγγελμα, αντί του 'σουβλατζή']

Σίγουρα έχει να κάνει με το κόκκινο κρασί. Κάτι σε πιάνει, μια τρομερή ευφράδεια που καταδιώκει κρέας. Ότι κρέας να'ναι. Η μπύρα είναι χειρότερη στη λύσσα, μα λιγότερο αποδοτική στο σπίνινγκ.
Φτάνω ένα βράδυ, δε θυμάμαι πως, με χέρια, πόδια και μάτια δαρμένα, στο μικρό 'Kurdish Delight'. Με ξέρουν, ό,τι είμαι λόκαλ δηλαδή, πηγαίνω εκεί εδώ και χρόνια. Αυτό με το κεμπάμπ το κάνω δυο με τρεις φορές το χρόνο, σαν ανάποδη νηστεία, αμαρτωλό τελετουργικό. Δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί, μάλλον επειδή δεν νομίζω ότι έχω πάει ποτέ εντελώς νηφάλιος. Με χαιρετάνε και οι δύο, και δε θυμάμαι τα ονόματα τους. Όταν είχα πρωτοπάει με είχαν ρωτήσει 'Where you from, boss? France? Spain?'. 'Greece' τους είχα πει και πιάσαμε την κουβέντα. Καλημέρα και καλισπέρα μου λέγανε. Θυμάμαι πως παρατήρησα μια αφίσα του Οτσαλάν, εκεί δίπλα στις τιμές και τις εικόνες με το φαγητό. Ακριβώς από κάτω του ήταν το βρώμικο λάδι που τηγάνιζαν τις πατάτες. Κάτι πρέπει να ανέφερα για το PKK, διάφορα περί Τουρκίας, Ιράκ, πολέμου, πατρίδας, πότε φύγανε, γιατί. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω πάντα να υποδύομαι ότι είμαι από παντού, και γιατί οι άνθρωποι που μου μιλάνε έχουν τη συνήθεια να μου λένε πράγματα σα να με ξέρουν από παλιά. Ορισμένες φορές σκέφτομαι πως δεν είμαι εγώ αυτός στον οποίο μιλάνε οι άλλοι άνθρωποι, αλλά το ύφος μου. Άλλο αυτό, άλλο εγώ. Κι όμως, ο κόσμος ανταποκρίνεται σαν ενδιαφερόμενος ακροατής σ'αυτά που λέω, χωρίς εγώ να το παίρνω και πολύ χαμπάρι. Τελευταία ζει στο μυαλό μου η φράση του Βιτγκενστάιν για την αρρώστεια της γλώσσας. Είναι δύσκολο πράγμα να μην μπορείς νάκούσεις τη μιλιά σου γιατί δε σ'αφήνει ο εσωτερικός σου διάλογος/διάολος.
Που ήμουν; Α ναι, στον Οτσαλάν. Τα λέγαμε εκεί λοιπόν με τα παιδιά πίσω από το γυαλιστερό κεμπαμποκάουντερ και γύρω μεθυσμένοι Άγγλοι και Αυστραλοί ντυμένοι σκούλ ντίσκο ακόμα και στα 35 τους, οι περισσότεροι με κοιλάρες, φαλάκρες, αστακοδέρμα και το χέρι περασμένο στη μέση της γκόμενας. Η γκόμενα τρακαρισμένο τσόκαρο να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια της μα να φωνάζει για τη μαγιονέζα στο κεμπάμπ, πόσο τη σιχαίνεται και πόσο δεν τη θέλει. Τον λέει 'Μουσταφά' χωρίς να ξέρει αν είν'αυτό τ'όνομά του. Την αγνοεί. Έχουν μαζευτεί απ'έξω σαν τις ύαινες κι άλλοι κουρελιασμένοι πελάτες. 'Έτοιμος, μπός' μου λέει, και βγάζω τα λεφτά απ'την τσέπη άτσαλα κι αμήχανα, χαμένος λογοτέχνης που μετρά τις μικρές του λίρες που έβγαλε δουλεύοντας για την καφετέρια πιο πάνω. Αυτόν τον λογοτέχνη αλήθεια δεν ξέρω τί θα τον κάνω, μου 'χει βγάλει την πίστη. Μπορεί μια μέρα να τον ακουμπήσω κάπου και να τον ξεχάσω εκεί. Μπορεί και να βρει το δρόμο πίσω σα χαμένος σκύλος.
Φεύγω. Πάω να φάω. Πάντα περπατάω την ανηφόρα, κι ας είμαι λίγο ντίρλα. Νόμιζω μόλις χτύπησα έναν κάδο. Πιάστηκε το πόδι μου σ'ένα κακοφτιαγμένο κομμάτι του πεζοδρομίου. Παραλίγο να πέσει το κεμπάμπ, και τότε τί; Πώς θα ζήσω χωρίς αυτό;

Περίπου δυο χρόνια μετά πρέπει να ξαναπήγα πάλι για κεμπάμπ στο ίδιο μέρος, αυτή τη φορά νηφάλιος. 'Πού είσαι ρε μπός, καιρό έχουμε να σε δούμε', λέει εύθυμα το παιδί. Κάτι πρέπει να του μουρμούρησα για διατροφή, δουλειά, διάβασμα, χρόνο, λεφτά, σκοτούρες. Κατάλαβε και κούνησε το κεφάλι του. Τότε κοίταξα ψηλά να δω τον ηγέτη πάνω απ΄τις πατάτες, μα ήταν άφαντος. 'Που κρύφτηκε ο Οτσαλάν;΄του λέω. 'Άσε' λέει, 'είχαμε πρόβλημα, μπαντ φορ μπίζνες'. 'Οι Άγγλοι νομίζανε πως ήταν ο Σαντάμ...'
Τον κοίταξα και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Μου έκοψε μια λίρα γιατί τον έκανα και γέλασε. Στο δρόμο πίσω σκέφτηκα πως είναι πρόβλημα να παρέχεις υπηρεσίες, ειδικά φαγητό. Οι πελάτες σου, όποια κι αν είναι η αλήθεια, η ουσία των πραγμάτων, η πολυπλοκότητα της καταγωγής σου, του νόστου σου, της πολιτικής σου, θα έχουν πάντα δίκιο. Και πάντα εσύ θα είσαι αυτός που θα κατεβάζει την αφίσα.

2008-01-26T12:33:00.000Z

'Islands of light are swimming on the grass,' said Rhoda. 'They have fallen through the trees.'

[V. Woolf, 'The Waves']

Αξέχαστα λόγια:

Clementine: You were afraid?
Joel: I thought you knew that about me.

[Eternal Sunshine of a Spotless Mind]

Προσκαλώ σε, ω Ε να παίξεις κι εσύ.

2008-01-18T22:16:00.000Z

Σιωπή

Οι Γερανοί του Ιβύκου

2008-01-15T12:37:00.000Z

*
Δίπλα στα δάχτυλα
πόσο είχα ξεχάσει
πώς μοιάζεις

*
Φιλώτιμώ
Ανορθόγραφη καμπύλη

*
Απόδημος προορισμός
στάση στην έρημο
τα φτερά ακούραστα
ξανάχορεύουν

*
Στην πλατεία φώτα
κόμπρες κυνήγησαν
πλήκτρα χωρίς ρυθμό
στοχασμό
φτύνει βατράχι το
σαξόφωνο στο
στήθος βαράει
βράχος το τύμπανο
κιθάρα νερό
κι έφερα κεραυνό
να διώξω τα φίδια

*
κούρος μοναχός
γύρισε πράσινη κλεψύδρα
μονόκερος ρομπότ
έστριψε κόκκινη πυξίδα

*
Χαμηλά το κεφάλι
μα σε τί προσεύχεσαι
ιδέα δεν έχεις

*
Γερανέ
γιατί χτίζεις
τόσο πελώρια σπίτια;
Μάλλον δε σ'έφτιαξαν σωστά
για να μη φύγεις μακρυά

*
Κόβε ράβε κόβε ράβε
ήχους φωνές βιβλία

2008-01-12T01:03:00.000Z

Ορθογώνιος Κύκλος

2008-01-06T21:25:00.001Z

Απροετοίμαστη μέρα έφυγε σχεδία από κορμούς εφιάλτες. Τη στήριξε το αεράκι που μεθάει τον ήλιο. Γλυκό σιρόπι χαλασμένη βρύση. Εσκεμμένα την αυγή τα σύννεφα. Εκεί, σε άμορφα κουτιά. Έπεσε μια ομίχλη ανυπάκουη. Ακούν την πορεία της ηρεμίας σκιές με ημικρανίες. Βουίζει συναγερμός στο τέλος του δρόμου. Στριγγλίζει ο υπολογιστής. Ψυθιρίζει η τηλεόραση. Τρέχει μια μηχανή να τυπώσει καρποστάλ για όλα τα σπίτια. Κάθε μέρα παλίρροια κίτρινο γρασίδι και μαύρη εφημερίδα. Ένα ρολόι σταματημένο στα φανάρια. Κλειδί δέντρο σα χέρι πεσμένο. Στάζει χρώμα επιδερμικό ρετσίνι. Μετά νόμισμα στη θάλασσα, δώρο για θάρρος κι ορμή. Σκεπάζουν τα βάθη φουρτούνα και πετρελαιοκηλίδα. Χάνεις την πραμάτεια σου. Έρημος σε γκριζοπράσινη έρημο. Φτωχά οράματα κυκλώνουν το σούρουπο. Στοά μικρή μικρή κουφάλα. Ανοιξιάτικη βροχή, λαθραία βαλίτσα. Τότε σκίστηκε χαρταετός στα δύο. Μαζεμένη στα λόγια ηλεκτροπληξία. Υπομονή γλείφει τον τοίχο με σιωπηλές μαχαιριές.

Απερισκεψίες

2008-01-02T01:48:00.000Z

[image copyright E]

Νομίζω ήμουν γύρω στα τρία. Εκεί γύρω. Είχαμε στο σπίτι την τηλεόραση σε ένα ξύλινο καμπινέτο [δεν είμαι σίγουρος για τη λέξη, αλλά θα το ξεστομίσω το υβρίδιό μου ένι γουέι] που είχε στο κάτω μέρος ένα ντουλάπι για τις βιντεοκασέτες και στο πάνω μέρος ένα ράφι για το βίντεο. Στη μέση κενό για την τηλεόραση.
Έπαιζα τότε ένα παιχνίδι όπου έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα προς την τηλεόραση, την άναβα, μετά έτρεχα πίσω, κοιτούσα για μια στιγμή, και μετά έτρεχα πάλι και την έσβηνα. Νομίζω αυτό το πήγαινέλα μου έδινε πάρα πολύ ευχαρίστηση τότε. Η μητέρα μου μου έλεγε να προσέχω έτσι όπως τρέχω γιατί θα σκοντάψω και θα χτυπήσω το κεφάλι μου στην άκρη του καμπινέτου που ήταν τραχιά και μυτερή. Δεν την άκουσα, σαφώς, και συνέχιζα το παιχνίδι μου. Πρέπει να έπαιξα αρκετές φορές, μέχρι που μια μέρα σαφώς σκόνταψα, σαφώς χτύπησα το κεφάλι μου, και σαφώς χρειάστηκα ράμματα. Το σημάδι από τότε είναι μια τέτοια γραμμή:/, στο αριστερό μου φρύδι, εμφανής κυρίως όταν συνοφρυώνομαι.

Θα είχα σταματήσει εδώ, μα ξεκίνησα να διαβάζω πρόσφατα 'Το βιβλίο του έργου και του χρόνου' του Γιάννη Κιουρτσάκη, και με έχει κατακτήσει μια συνεχώς εναλλασσόμενη, διαλογική και ίσως νοσταλγική λογοτεχνική διάθεση. Ήδη, αντιγράφω τη 'φωνή' της γραφής του, κλέφτης που είμαι. Αλλά τα θέματα που περιεργάζεται [οι πρωταρχικές πηγές της δημιουργίας ενός έργου, ο λογοτεχνικός χρόνος, το Ίδιο και το Άλλο κλπ] με ενδιαφέρουν πολύ. Είναι ένα από αυτά τα βιβλία που μου θυμίζει πόσο ωραίο είναι να βρίσκεις λόγια ειπωμένα από έναν άλλο καλύτερα, για πράγματα που έχεις ο ίδιος σκεφτεί. Δεν το έχω τελειώσει ακόμα βέβαια, οπότε γνώμη δεν μπορώ να εκφέρω. Παραθέτω όμως ένα παράδειγμα:

«Τί είναι ο έρωτας κι ο θάνατος αν όχι οι δύο αντίπαλες κι αχώριστες μορφές που ενσαρκώνουν για μας τον χρόνο;»

Αυτή η ερώτηση πήρε φέτος μορφή στη ζωή μου με διάφορους τρόπους. Μα αυτή η στιγμή που γράφω, ανήκει στις πρωινές ώρες της δεύτερης μέρας ένος νέου χρόνου. Ήδη, τα πράγματα κι οι περιστάσεις έχουν αλλάξει, κι αλλάζουν πάλι. Όπως το ενθύμιο του απερίσκεπτου παιχνιδιού μου, που τότε μου έδινε χαρά, και τώρα μετά από χρόνια το βλέπω σαν ένα πρώιμο σημάδι της μονομανίας μου, μα και της απάθειας μου για το τί έδειχνε η τηλεόραση, μιας και δεν ήταν αυτό που με έκανε να γελάω αλλά απλά η ύπαρξης μιας μηχανής που αναβόσβηνε όταν το ήθελα. Ορισμένες φορές σκέφτομαι πώς, μέχρι φέτος, τέτοιο παιχνίδι έπαιζα και με τις λέξεις, κι όχι μόνο μ'αυτές. Και για να τελειώσω, τρανό ενθύμιο της απερισκεψίας μου είναι και η διαμάχη που δημιούργησα μεταξύ του έρωτα και του θανάτου, όταν μάλλον θα ήταν καλύτερα να είχα εμπιστευτεί απλά το χρόνο. Είναι όμως, καλή και η απερισκεψία, και στον μικρό που χτύπησε το κεφάλι του, τον οποίο αποχαιρέτησα φέτος [ήδη πέρσι], μοιάζει πολύ συχνά με τόλμη. Και η τόλμη, πολλές φορές, βραβεύεται με απρόσμενα δώρα από την τύχη.

[Many apologies in advance στον μόνκ για την αμπελοφιλοσοφίζουσα παραλλαγή του παιχνιδιού στο οποίο με κάλεσε, 'μου βγήκε!']

Σημείο Συνάντησης

2007-12-20T09:31:00.000Z

Κάτω από εκεί
μια ορθογώνια λάμπα με κύκλο
γύρω βέλη τον δείχνουν.
Κάπως, αόρατα χρωματιστά
βέλη και πάνω από τα σώματα που
περνάνε σαν ν'αναβοσβήνουν.

Στο γυαλιστερό πάτωμα φέγγουν
[οι καθαρίστριες πιο ορατές
πιο ομιλητικές τα βράδυα]
κίτρινα λαμπάκια απ'το ταβάνι
τυποποιημένου εστιατορίου.

Ο κύριος Ahmoud is kindly requested
to proceed to a gate immediately,
μα κάπου τον είδαν τυχοδιώκτη
ν'αγοράζει πρωτοχρονιάτικο λαχείο.

Παρακαλούμαστε, ίσως με δέος,
να ενημερωθούμε για τα μέτρα
ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
μητέρας πάντων προυποθέσεων,
δημιουργού αφίσας Versace
και κυλιόμενης σκάλας.

«Εις το επανιδείν», λέει κύριος
φίλος σε φίλο και η
μαντάμ χρυσό σκουλαρίκι
κατράμι κασκόλ καφέ μπότες,
περιφέρεται μόνη της τίγρη
κάτι που ψάχνει στη ζούγκλα τιμών.

Κι εγώ ελπιδοφόρος προμηνύω
πως σε λίγες μέρες
διαφορετικών αριθμών
ο πράσινος Γρηγόρης
κι ο κόκκινος Σταμάτης
θα σμίξουν εύθυμοι
κάτω απ΄τον ορθογώνιο κύκλο.

Ίσως μαζί
να περάσουν απέναντι.

Concerned Shadows

2007-12-16T22:59:00.000Z

What are
people to you?
I'd like to see them
throw their arms up and pretend
they can't speak.

Who is it
that has the right to speak?

Fathers have spoken
for far too long and
mothers always
speak too much.
Children, some will say as
they haven't learned
the lies of language.

Yet few of us
in the riddled consortium of
muddled speakers speaks
about the shiny layers of
pulsating skins, dust-clad,
gazing somewhere forward
or in silence looking
back
back at the gates before
the gilded uprising shifted
by the roar of clocks
-THE ROAR OF CLOCKS-
and it's been years spent in waiting
counting days and seconds for
whose return?

No saviours here, no rituals,
no mindless hums stirring
eager hearts, gripping strings and
pushing onward to
the meeting of a meaning a
chance encounter with a pair of
reckless stars preparing themselves
for the feast of needless constructions.

What is this, you say
and why is it staring at me
whispering twisted tongues,
when I never ask it
and cannot hear or see its mouth?
Come now, humour the lightning
if only for a moment. A
moment's enough.

And tell me
what are people to you?
Who is it that gives
the right to speak?

In distant spaces there are
special metaphors conveniently equipped
to tell of the colour of death more
accurately established,
like a fable or a fairytale
beating between four silver walls of
cloudless nights and painting
the fox that hunts the bear in
the night in the wood,
the other wood made up of
skinny, pointed trees folding
their foliage by day, slowly to
climb the river in the valley
of regret.

There is a house there
but no lights. Not even
the flame of a candle or
an oil burner. Not even
a rusty stove or rustic cooker.
The shadows living there
have only each other
huddling around an open hearth.

What they read they
throw into the fire and so
the opposite sides of
the lives that we said,
deeds recounted, stories spun
in meandering descriptions,
renew themselves at dawn.

The shadows there
have only each other
huddled they throw
the words of people
into the hearth
which keeps them warm.

Warmth.
They told me
this is what people are.

The iron in your heart is rusting

2007-12-14T00:58:00.000Z

Γιατί όπου κι αν κοιτάξω
βλέπω όσα θέλω να ξεχάσω;

añoranzas

Todo quedó contigo,
lejano e intangible
como aquella tarde de julio.
A veces visito
la muralla que nos separa.
Intento recuperar
tantas oraciones perdidas
y pedirle a Dios
que nos libre de las langostas.

[yearning

Everything stayed with you
distant and intangible
like that evening in July.
Sometimes I visit
the wall that divides us.
I try to recover
so many lost prayers
and pray to God
to deliver us from the locusts.]

Mohamed Salem

2007-12-06T18:00:00.000Z

π π π

π maybe the world does go round in relentless π

π imperfect circles π

π π

π π π

Obvious Mantra [For the Love of Attention, for the Cure of Forgetting]

2007-11-27T12:14:00.000Z

Ihavefoodandshelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihave
foodandshelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefood
andshelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihavefoodand
shelterandfreedomihavefoodandshelterandfreedomihave

Holistic

2007-11-26T12:29:00.000Z

My usual self
is a trickster who seems
ever so slightly melancholic.

My lovely cousin,
a recovering alcoholic,
says I never allow myself
a moment of peace.

My lovely mother,
a recovering workaholic,
says I ought to be,
more dynamic and decisive.

My lovely father,
a recovering control freak,
says I should make better plans
for money, house and a career.

My dreamy self
thinks i will only ever stop
being so slightly melancholic
when you and I are
fucking up against a tree
forever finally bucolic.

2007-11-25T16:30:00.000Z

Κι έγινε το στόμα του μυαλού
ένα εργαλείο, μια αρμονεία.

Where the Cold Wind Blows

2007-11-23T15:36:00.001Z

Γιατί να μη θυμηθούμε τα παλιά;

Παύσεις

2007-11-20T01:56:00.000Z

Καταλαβαίνω τώρα ποιό είναι το πικρό μεσημέρι των ανθρώπων. Η πορεία της τύχης, που πάντα αγνοείται. Υπάρχει ένα διάστημα μεταξύ των θέσεων στο λεοφωρείο κι εκεί πέφτουν οι παύσεις πριν να πω και πριν να πεις. Πιο συχνές είναι οι στροφές των τραγουδιών που ακούγονται μέσα απ'τ'ακουστικά όταν στρίβει ο οδηγός και μια κοπέλα πατάει το κουμπί και ξυπνάει το καμπανάκι και γυρίζει τουλάχιστον ένα πρόσωπο να δει που σταματάει αυτή η συγκεκριμένη μορφή. Μα όλες οι μορφές σταματάνε στην τελευταία στάση και πάντα ο οδηγός ανεβαίνει πάνω να ψάξει για απομηνάρια, ξεχασμένα πορτοφόλια, ωρολογιακές βόμβες ή άδεια μπουκάλια.
Τις ανεπίτρεπτες ώρες βγαίνουν έξω διψασμένες αλεπούδες κι ουρλιάζουν έξω απ΄τα παράθυρα και τα κτήρια κάποιος να βγει, κάτι να συμβεί ν'αλλάξει η νύχτα. Ό,τι κι αν ζωγραφίζουν τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, οι φωτολεπίδες στα κλάμπ, οι νέον πινακίδες και οι προβολείς των αυτοκινήτων το σκοτάδι δε χρωματίζεται κι ούτε μιλά. Κανείς δεν πρόκειται να κλάψει στον ώμο κάποιου άλλου σ'έναν πολυσύχναστο δρόμο που βουίζει ανακατεμένες μελωδίες. Το κράμα της πόλης απέτυχε να μας φέρει κοντά. Το σχέδιο της έφτιαξε απροσδόκητες γραμμές που μπερδεύονται σα Γόρδιο κουβάρι. Το εισητήριο για να περάσεις τα τείχη είναι ακριβό, και τα λεφτά μας όλα καταλήγουν εκεί που δεν πρέπει, γιατί από εκεί ξεκινάνε.
Κι ούτε ο ατέλειωτος κύκλος των εποχών αρκεί να σώσει τη συζήτηση. Μόνο να θυμίζει πως άλλα έρχονται κι άλλα φεύγουν, μα όλα σίγουρα τελειώνουν. Τελειώνει η βροχή, τελειώνει ο αέρας, τελειώνει το κρύο. Τελειώνουν κι οι φωνές και φθαρμένες ησυχάζουν. Κι εγώ σήμερα αποφάσισα να ξεκινήσω το τέλος της συζήτησης. Ν'αρχίσω για άλλη μια φορά μόνος μου τη σιωπή. Δε θα κατεβώ απ'το λεοφωρείο. Θα ψάξω για τ' απομηνάρια μιας παύσης που έμεινε εκεί για χρόνια, ανάμεσα στις θέσεις, μεταξύ δύο ανθρώπων που μια φορά μόνο μίλησαν.
Εκεί θα περάσω το χειμώνα, μέχρι να έρθει ένας κούκος οδηγός που στο τέλος της βάρδιάς του θα κλείσει τα φωτά και θα κοιμηθεί στο τιμόνι. Τότε θα βγω, και για να μην τον ξυπνήσω θα πατήσω το κουμπί της έκτακτης ανάγκης, ν'ανοίξει η πόρτα και να κατεβώ στην άνοιξη.

White Spaces

2007-11-16T00:52:00.000Z

You turn the pages spasmodically
Reverse the leaves with a flick
Your fingers hiss
And on the wall the lampshade is magnified
Indignantly
As the water trickles
Covers up the glass translucently

You turn the pages spasmodically
Remembering at once the immediate
Switch
As the low kept coming at you
As the humming continued
Between these white spaces
The expanses of a set landscape
The mediocrity hurt the most
Tied down reverberating inside
Pirouetting shape-shifting love

As this was inadequate
Loosely followed a tarmac road
Ricocheting diligent purple lines
If this is it then we’re snowed in
And I’m apocalyptic
White
We’re apocalyptic
Revealing the future as a shipwreck in the
Pirouetting shape-shifting sand

You think it’s in potentia
Imminently without escape or promise
Drained and repetitive and polished
There’s the ferocious humming
Again
And my iambic senses are penniless
Clusters hovering in mid-afternoon
Between the whites and the blues and the greys
And we’re lucky this hasn’t happened yet
We would have faltered enormously
Pallid and ill and falsely crafted
Pirouetting shape-shifting words

You have the gift of turning every page with intimacy
Finding them hidden between white lines
And reading out loud
Reciting the shifts across monuments
And paying your dues to the known
Uncompromisingly locking everything inside
Here, in these spaces
Where we kept the windows wide open
And trickled down the glass like paint
A mass of strong unhealthy drops
We trickled down the glass immediately
Lost the way, coiled around ourselves
And fell flat against the concrete.

Δυο Βήματα

2007-11-15T23:54:00.000Z

Από τα δικά μου, αλλά και πάλι τί να διαλέξεις,
δυο βήματα θα κάνουμε και θα έχουν χαθεί
κι άλλα στη θέση τους αργά θα κυμματίζουν
στο μυαλό του αγοριού που μόλις πέρασε,
στο μυαλό του γέρου με το μαύρο γυριστό καπέλο
[ζει σε άλλη εποχή, τί να πεις, είναι αγένεια ό,τι κι αν σκεφτείς]
στο μυαλό αυτής της κοπέλας με το κόκκινο έθνικ κασκόλ
τυλιγμένο γύρω απ'το λαιμό της σαν ερωτευμένος πύθωνας.

Camden Lock In

2007-11-09T17:14:00.000Z

It's the stale loaf of bread staring at me
with its poppy seed eyes,
it irks me into disbelieving
it jolts me into submission of the fact
that it is dead.

I cut a rusty core now hard and mouldy,
and thaw it gently in my palm.
'What ever did you lose, my friend?
What ever did you wonder?
What ever did you see?'

If today a different day had happened,
and i a different mask had worn,
become an other, better person,
a giving soul entwined with hope,
I'd take it to the pigeons and the ducks
and fill their greedy stomachs
'till they flew and swam no more.

Yet this is a crisp November afternoon,
striding across a street so full
of boring, empty faces
buying figures of the moon
I see
A crying woman
A homeless drunk
A scabby junkie
And I lithely fill my coffee cup
with a sugary ugly laugh.

This dreary-eyed November
touched my wounds with its frozen sun,
and naked in myself
i gorged on lack of warmth
and spotted once again beside me
the ghost of the man of stone.

He whispers

It's in the tip of my fingers
cracked and lame and stiff,
to kill a helpless spinster.
It's in the womb of my wicked art,
to bring about the birth of winter,
to cut the ties with summers past.

And there's a statue, right in front of me,
a lazy, mediocre Venus
holding offerings of passion, blood and love.
She sighs and screams and screeches
her wild orgasmic treasure trove.

Shut the fuck up Venus.
You only ever shagged my broken heart.

2007-11-09T00:32:00.000Z

Κι από κάποια παλιά φωτογραφία, σήμερα πρώτη φορά τόσα χρόνια που μου λείπει η Ελλάδα. Κάτι πάει στραβά, σίγουρα. Μάλλον φταίει που έρχεται ο χειμώνας, και παγώνουν σιγά σιγά όλες οι ελπίδες.

Goussiev

2007-11-07T08:57:00.000Z

'Yes. We are in the harbour,' said Pavel Ivanich, smiling mockingly. 'Another month and we shall be in Russia. It's true; my gallant warriors, I shall get to Odessa and thence I shall go straight to Kharkov. At Kharkov I have a friend, a literary man. I shall go to him and I shall say: "Now, my friend, give up your rotten little love-stories and descriptions of nature, and expose the vileness of the human biped...There's a subject for you."'
He thought for a moment and then he said:
'Goussiev, do you know how I swindled them?'
'Who, Pavel Ivanich?'
'The lot out there...You see there's only first and third class on the steamer, and only peasants are allowed to go third. If you have a decent suit, and look like a nobleman or bourgeois at a distance, then you must go first. It may break you, but you have to lay down your five hundred roubles. "What's the point of such an arrangement?" I asked. "Is it meant to raise the prestige of Russian intellectuals?" "Not a bit," said they. "We don't let you go, simply because it is impossible for a decent man to go third. It is so vile and disgusting." "Yes," said I. "Thanks for taking so much trouble about decent people. Anyhow, bad or no, I haven't got five hundred roubles, as I have neither robbed the Treasury nor exploited foreigners, not dealt in contraband, nor flogged anyone to death, and therefore, I think I have a right to go third class and to take rank with the intelligentsia of Russia." But there's no convincing them by logic...I had to try fraud. I put on a peasant's coat and long boots, and a drunken, stupid expression and went to the agent and said: "Give me a ticket, your honour."
"What's your position?" says the agent.
"Clerical," said I. "My father was an honest priest. He always told the truth to the great ones of the earth and so he suffered much."'

Pavel Ivanich got tired with talking, and his breath failed him, but he went on:
'Yes. I always tell the truth straight out...I am afraid of nobody and nothing. There's a great difference between myself and you in that respect. You are dull, blind, stupid, you see nothing, and you don't understand what you do see. You are told that the wind breaks its chain, that you are brutes and worse, and you believe; you are thrashed and you kiss the hand that thrashes you; a swine in a racoon pelisse robs you, and throws you sixpence for tea, and you say "Please your honour, let me kiss your hand." You are pariahs, skunks...I am different. I live consciously. I see everything, as an eagle or a hawk sees when it hovers over the earth, and I understand everything. I am a living protest. I see injustice - I protest; I see bigotry and hypocricy - I protest; I see swine triumphant - I protest and I am unconquerable. No Spanish Inquisition can make me hold my tongue. Aye...cut my tongue out. I'll protest by gesture.'

Anton Tchekhov, 'Goussiev'

Κουρέλι

2007-11-07T00:29:00.000Z

Αυτό είναι ένα τραγούδι
που δε σημαίνει τίποτα
δεν πονάει
δεν ορκίζεται
δε βλέπει σκιές κάτω απ'τα φώτα
κι ούτε μαραίνεται τις νύχτες με βροχή

Αυτό είναι ένα τραγούδι
που γράφτηκε στα γρήγορα
κι αποφάσισε να γίνει
θρόνος μιας κόκκινης παλίρροιας
μικρός σταθμός στην επαρχία
γόνιμος ιός μέσα στη μνήμη

Αυτό είναι ένα τραγούδι
που έβγαλε συμπεράσματα
απ'την πορεία μιας αλύγιστης ανάμνησης,
που έστριψε τ'άστρα και τη γη
έσπασε χίλια παράλογα παράθυρα
για να μπορέσει ολομόναχο να κοιμηθεί.

Αυτό είναι ένα τραγούδι
που δε σημαίνει τίποτα
κι ούτε προσπαθεί να θυμηθεί.

Ύπνος και Θάνατος

2007-10-29T05:26:00.000Z

[by John William Waterhouse]

'Θα ξεκολλήσεις το μυαλό σου για λίγο; Έχουμε δουλειά να κάνουμε!', είπε ο Ύπνος στο Θάνατο, κι έβγαλε το χάρτη από την τσέπη του.
'Όχι. Βαριέμαι. Όλη την ώρα δουλεύω.'
'Ορισμένες φορές δε μπορώ να σε καταλάβω. Πως θα πεθάνουν οι άνθρωποι αν βαριέσαι να τους το πεις;'
'Από μόνοι τους.'
'Όπως νομίζεις. Εγώ πάντως έχω δουλειά να κάνω. Ξέρεις πόσα ονόματα έχει αυτός ο χάρτης; Αμέτρητα. Παντού άνθρωποι δίχως όνειρα και δίχως εφιάλτες.'
'Τόσο πολύ σε νοιάζουν πια οι άνθρωποι; Και στο κάτω κάτω τους ρώτησες αν θέλουν όνειρα κι εφιάλτες;'
'Δεν έχουν επιλογή, και το ξέρεις. Όπως δεν έχουμε επιλογή ούτε κι εμείς.'
Ο Θάνατος ξύνισε το πρόσωπο του και κοίταξε αλλού. 'Εγώ θα πάω μια βόλτα στο τέλος του κόσμου. Θέλω να δω τη θέα. Εκεί όλα είναι όμορφα και σίγουρα. Θα πάω να κάτσω στο δέντρο που ξεκινάει μέσα στη θάλασσα και φτάνει στα σύννεφα.'
Ο Ύπνος αναστέναξε, μα δεν είπε τίποτα. Ήξερε καλά πως ότι κι αν πει, ο Θάνατος δεν αλλάζει. Έτσι πήρε το χάρτη του και τις τρεις πολύτιμες πέτρες με τις ψυχές των παιδιών του κι έφυγε από το σπήλαιο.
'Γειά δε θα πεις;' ρώτησε ο Θάνατος.
'Όχι. Βαριέμαι.' ακούστηκε η απάντηση στην ηχώ.

Ο Θάνατος έκατσε στο τρίτο κλαδί του δέντρου της ζωής κι έβγαλε το λάπτοπ του απ'την τσάντα. Είχε οργανώσει όλα τα πράγματα σε μια ατέλειωτη βάση δεδομένων. Ήταν πολύ περήφανος για τον εαυτό του. Η λίστες ήταν ανά κατηγορία, με τους ανθρώπους τελευταίους στη λίστα. Γενικότερα δεν τα πήγαινε καλά με τους ανθρώπους. Τον εκνεύριζαν γιατί ήθελαν να τον νικήσουν, και πάντα έπαιρναν την κατάσταση προσωπικά. Χίλιες φορές καλύτερα τα ζώα και τα φυτά, που ανέκαθεν ήξεραν. Καλύτεροι απ'όλα βέβαια οι υπολογιστές. Μόνο τότε έκλαιγε κι ένιωθε άσχημα - όταν έπρεπε να σκοτώσει έναν υπολογιστή.
'Χάρτες και μαλακίες', σκέφτηκε ο Θάνατος και συνέχισε να κοιτάει τη θέα και να ανανεώνει τη λίστα του.

Ο Ύπνος περπατούσε στις σκεπές των σπιτιών και σημείωνε τις αναπνοές και τα ροχαλητά. Έτσι καταλάβαινε τι είχε φέρει η μέρα σε κάθε άνθρωπο, και ποιό ήταν το καταλληλότερο όνειρο για τον καθένα. Άλλοι έπρεπε να δουν αλλόκοτα σχήματα, άλλοι φαντάσματα και χρώματα, άλλοι απλά να μπερδευτούν για λίγο μπας και καταλάβουν τι τους συμβαίνει. Ο Ύπνος σκεφτόταν ιστορίες που δεν έβγαζαν κανένα νόημα. Του άρεσε να βάζει όλες τις στιγμές κι όλες τις εικόνες σε μια χιονόμπαλα και να τις ανακατεύει μεταξύ τους. Οι συνδυασμοί ήταν ατέλειωτοι, κι ένιωθε πως ο μόνος τρόπος να έχουν ενδιαφέρον ήταν να τους αφήνει ελεύθερους. Καμμιά φορά δεν πετύχαινε το σκοπό του, κι οι άνθρωποι ξυπνούσαν και δε θυμόντουσαν τίποτα. Τότε δάκρυζε κι άφηνε τα όνειρα ανεξέλεγκτα να κάνουν ότι γουστάρουν.
'Άλλη μια κρύα αυγή' σκέφτηκε ο Ύπνος, κι έδωσε σ'έναν έφηβο ένα ονειρικό γαμήσι με την κοπέλα του.

2007-10-25T23:12:00.000Z

Crossing
The storm that meets nothing in its path dies. And short sentences are the best way of crossing oceans.
...
Speed
I take things lightly that perhaps are heavy. For example, I know I’m the gap between two pavements, yet I cross it as fast as I can — why? And because I take risks with my voice, I trip on air. And the first bead of sweat that trickles down my forehead drowns me. I take things lightly that I know to be heavy. This is the truth. Yet I am nothing but an illusion — a lantern lost in a forest. And whoever comes across these words will find a large stone. You can easily throw it in my face.

[Translation of two poems byAbdullah al Ryami, from these lovely people]

First Attempt

2007-10-22T19:52:00.000Z

Χώμα στο σίδερο, η σκουριά, η βροχή, φτιάξαν ένα νησί στο μπαλκόνι,
κι έβαλα εκεί ένα βράδυ ένα κερί, μ'αμέσως έσβησε

[I miss you Babs]

-'Στον πόλεμο με νανούριζε το ραδιόφωνο πριν κοιμηθώ, κι εγώ κι η μάνα μου κι ο πατέρας και τ΄αδέλφια αγκαλιά να μην μπορούμε να μιλήσουμε. Όταν τέλειωσαν όλα, κι έγιναν οι εχθροί κρατούμενοι κι οι πεθαμένοι ήρωες, χόρεψα κι εγώ στις πλατείες. Μέχρι εδώ, όλα τα χρόνια χορεύοντας σ’εκείνο το ρυθμό ήρθα και σε βρήκα.'
-'Προλαβαίνω να σε ρωτήσω να μου χαρίσεις μια θέση σ’αυτό το πάρκο; Είμαι σίγουρος ότι σου ανήκει, εσένα και στους άλλους χορευτές.'
-'Προλαβαίνεις, μα από ποιά μεριά του δρόμου περπατάς; Κι όταν κλαις, δε σ’ακούνε νομίζεις, ε; Διάλεξες για λάβαρο το φορτίο των ασήμαντων στόλων, και πλέεις για λιμάνια μικρά και ήσυχα. Σε κοιτάω, και δίνεις χαρά πεπεισμένος ότι θα σωθείτε, κι εσύ και οι άλλοι. Γι’αυτό ερωτεύτηκες το παγκάκι με τις νεκρές ημερομηνίες.'
-'Δεν είναι νεκρές, απλά απόμακρες κι αγεφύρωτες. Θα τις ολοκληρώσω στο μυαλό μου, τις υπολογίζω, ξέρεις. Εγώ δεν…δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι. Τα σημαντικά, ναι, μα πιο πολύ τ’ασήμαντα. Τόσα έχω δει που πάνε χαμένα και με κουράζει το πόσο νοιάζομαι. Νοιάζομαι για τις μικρογραφίες και τα σταματημένα όνειρα στις ράγες. Όποτε περιμένω το τραίνο λέω θα βρω μια λύση, μια ανάπαυλα κι εγώ να ρεμβάζω, κι ας ζω μέσα στα δάκρυα και τον ιδρώτα ενός και μόνο ανθρώπου. Μα νιώθω στις κινήσεις ρεύματα φρικτά, έλξεις σκισμένες δαντέλες κι από τις στριγκλιές καμμία δεν ξεχωρίζω. Έχω έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη. Ότι κάθομαι στο παγκάκι και περιμένω σα χαζός και ξαφνικά πέφτει κεραυνός και μεταμορφώνομαι στον ήχο που κάνουν οι βόμβες όταν πέφτουν. Σα να μ’απειλούν τα αυτιά μου κι η φωνή μου, επειδή εγώ ευθύνομαι για την εξαφάνιση των αστεριών, ύπουλος ήλιος.'

Do you remember? It is an honour that you should. I forgot and forgot and only now can tell, always in hindsight, through the fog, a slight truth, something tangible, your breath at night and all our sorrows, all our joys.
The ghoststopstopghost behind bars we move around lights we shift surrender to the sharp cuts that poise themselves between us - the cuts that came before, the cuts between us
Στο τέλος του δρόμου θα σβήσουμε το φως και θα πέσουμε στην άσφαλτο να κοιμηθούμε.

Red September

2007-10-01T18:53:00.000Z

[The Mist]
It bled between the slopes of summer slumber, silent in front of the twitching lights, as the ferocious city humming hushes all brave attempts at being still. It climbed the morning and tied itself around a stone spiral flight of stairs. It voiced itself in careless motion and said ‘everything will fall among us, everything we did will sleep’.

[judgemurmurwalksbesidemyshadow]
I forced my way under the rotting bed of freshly-fallen leaves to find a sorrowful sepulcher, a muddy temple with which to dab my gauntly skin and flesh myself with the soil of all my motherlands; I weaken inside them/I accept their shady lie. Wholeheartedly they listen as I begin to narrate this floating element that isn’t my life but simply a series of trivial miscalculations, immigrant dreams disappearing from me at night only to come back again in the middle of the day to reassure me, every time, that I could never count perfect numbers.

Το φθινόπωρο έρπεται το σεξ απάνω μου σαν ένας ήρεμος, απότομος θάνατος στο δέρμα. Και τότε αφήνω το ξεφλουδισμένο μου καβούκι γεμάτο νεκρή αγάπη κι αλλάζω φλοιό. Πρόθυμα σέρνομαι στη λάσπη και τα φύλλα και ξεχνάω αμέσως κι αποφεύγω πλήρως αυτόν τον εφήμερο μου τάφο. Αναπνέει το καινούριο μου κορμί και σα για πρώτη φορά αγγίζει τον αέρα και το χώμα. Κι αυτό το κομμάτι μου που έμεινε πίσω πια τίποτα δε σημαίνει, και μάταια μένει στάσιμο μακρυά μου. Κι έτσι γαλήνια συνεχίζω αόριστα ν'αναζητάω το φαγητό μου, τον ξεκούραστο ύπνο, την ενεργή αυγή, μέχρι να έρθει η επόμενη στιγμή που όλο ζωντάνια πάλι κάτι δικό μου θ'αφήσω να πεθάνει.

SWITCH

[κι από κοντά, σε ένα μπαρ σα στοά κι εκεί που

ούτε το περίμενες ούτε το ζήτησες
σου είπε ένας στ’αυτί:

‘Can I tell you something? You smell like my childhood.’]

Πού βρίσκεσαι;

Διακρίνω μια απροσεξία στο βλέμμα σου. Εμπιστεύεσαι τα φώτα, δυό κόκκινα ανθρωπάκια στη σειρά που λένε ‘μην περνάς’. Καταπάτησες αποφάσεις για να μη γλυστράς πια στο μουσκεμένο πεζοδρόμιο. Κι αν αγάπησες ποιός νοιάζεται, τι σημασία έχει; Μονάχα εσύ κι αυτός ο κόκκινος Σεπτέμβρης που πρώτος ρίχνει τα μαραμένα φύλλα αυτού του χρόνου. Πρώτος κι εσύ κρατάς την ανάσα σου και τα χέρια σου σφιχτά όταν περπατάς το πρωί.

Κι ο βοριάς πικρός καφές ανακατεύει τα κλαδιά και παίρνει μαζί του όλα όσα απλόχερα χάρισε η άνοιξη και στήριξε το καλοκαίρι. Χαμηλώνει ο ήλιος και σαν πέπλο πέφτει το φως και ασφυκτικά παλεύει την ομίχλη. Και πια μια συνήθεια οι κινήσεις: μπες στο δωμάτιο σου, κρέμασε την κουρτίνα σαν ασπίδα. Φέρε τις γλάστρες μέσα να χαρείς. Βγάλε την κουβέρτα απ΄τη ντουλάπα. Τύλιξε το κασκόλ γύρω απ΄το λαιμό σου.

Έπεσε πια όμως και η σκιά του θανάτου κι άλλαξε εμφάνιση, χορεύτρια που τρέχει γύρω απ’τη σκηνή και με μια αλλαγή κάθε φορά σπρώχνει τα χέρια της ψηλά, και μ’ένα ακίνητο κεφάλι υπόσχεται πως θα ξαναβγεί.

Μα πού βρίσκεσαι;

Εμπιστεύεσαι τα σύννεφα των γενεθλίων σου, που όλα ήρθαν να δε δουν, να σε χαίρονται μαζί. Κι έτσι ελεύθερος πια απ’την τυραννία κάθε ασύνδετης φιλίας παρακολουθείς για μια στιγμή τους ανθρώπους που αγαπάς να γελάνε μονοιασμένοι, κι ο παράλυτος θίασος που μόνο εσύ ακούς λύνει τα χέρια του και σβήνει. Για ακόμα ένα φθινόπωρο φεύγεις απ’το σπίτι σου, και στέκεσαι απόλυτα για ένα βράδυ εκεί που τα σύννεφα ξέρουν ότι πας όταν σε κλείνουν: παντού και πουθενά.

Κι αν στ’αλήθεια αγάπησες τότε μπράβο σου. Συγχαρητήρια που έκαψες για χάρη του τις λαμπρές σου λάμπες. Γιατί πια ούτε εσύ δε νοιάζεσαι για το λογοδοσμένο σου το φως. Και σύντομα, σίγουρα κι απαλά, δε θα νοιάζεται ούτε κι ο κόκκινος Σεπτέμβρης.

OFF

[tospeakofyouistostopspeaking]

This is a song
Of overbearing kindness
It asks nothing of you,
Not even to listen
As it slowly narrates
Its nervous whisper in the shallows.

It’s afraid of staying still
And dives willingly into the bog
gently sighing

a shrug of shoulders, as if
Begging for forgiveness.

And if you listen and accept
This bouncing gift, please,
Keep it, take it away with you

since you have planned to go,
for it never truly hoped to come back.

Wandering, it sleeps alone at night,
And has grown fond of loving demons

whose touch is cold from the beginning

and the sheltering, ghostly arms
as strong as mothers.

This song is a song
Of overbearing kindness
It only asks to be briefly sung
One voice perhaps, together
with all its broken brothers.

We Are Rising From The Sea

2007-09-09T01:08:00.000Z

We are rising from the sea.
You thought we were drowned
but under the water
we were quietly breathing
as we walked on the sea floor
and we're looking inward now
to find out where we are.

I am not what you think, sister, no.
You have not seen my face
nor used my true name.
I have one though - sacred
difficult to speak
difficult to hold.

It changes every moment.
It is your name also.
Learn it. Say it with me.

Jeni Couzyn

[The Fool

The way he does it is this:
when he comes to a river
he takes a bridge out of his pocket
and walks across.

Gabriel Bradford Millar]

Drumclock

2007-09-03T16:19:00.000Z

Στο ρυθμό ενός τυμπάνου ασταμάτητου γυρτού. Στο ρυθμό ενός ρολογιού που πέρα απ΄την ταχύτητα πια, μακριά απ΄τη βαρύτητα των νόμων, σπασμένα χτυπάει απρόσμενα την ώρα.
Τύμπανο ρολόι στα χέρια μου βρυχάται.
Για να καταλάβω τη ροή, χάνω τη σκέψη, κι ανασαίνω κοιτάζοντας ουράνια και χάμω - αέρας φυσάει τα σύννεφα από σκόνη κι άμμο. Χαμσίν θα γίνω πενήντα μέρες κόκκινη βροχή, να ρίχνω αίμα έρημο στα μαύρα δέντρα. Μαύρο μαγεμένο χάος οι ασυνάρτητοι αριθμοί, οι αρχικές εξισώσεις όταν δυο πράγματα συνδέονται.

Ραβδί σπάει τον ήχο κι ο άνεμος ουρλιάζει θρόισμα των φύλλων. Φωλιές και σπίτια καθορίζει. Κλειστά παράθυρα, ευχές προς εμάς να συντονίζονται. Υπομονή και σπίθα, λένε, σπίθα θέρμη σταθερή. Χαμσίν θα γίνω φωτιά και νερό μα η στάχτη των φτερών θα με νικήσει. Τάμα ανθρώπινο θα σβήσει κι αγανάκτηση κι απόγνωση και πίκρα. Μαθημένα τα παιδιά του ήλιου θα υποχωρήσουν σ'άλλα βάθη και σ'άλλα βουνά λίμνες ποτάμια ονόματα θα δώσουν. Γοργά παιδιά θα μάθουν να μιλάνε σαν περπάτημα και στα χέρια τους βιβλία μηχανικά το δρόμο θα δοξάζουν.

Χτυπά χτυπά το τύμπανο ρολόι,
κι ένα μόνο πράγμα μέσα μου ατράνταχτο επιμένει.

Το Σημειωματάριο της Ημιαλγίας

2007-08-28T21:52:00.001Z

1/1/1 – Μη ρωτήσεις ποτέ τον εαυτό σου αν τον αγαπάς.

2/2/2 – Δυο αιώνιους μήνες παίρνει για να θυμηθεί κανείς πως δεν ερωτεύτηκε ποτέ. Τί; Πότε; Εγώ; Αποκλείεται. Εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα. Εσύ;

3/3/3 – Στην πολύχρωμη παιδική χαρά ένα μικρό ατάραχο σκουλίκι δεν πρόλαβε να δει την άστοχη πέτρα που πέταξε ο Γιωργάκης στον Κωστάκη. Η Αννούλα όμως (τη θυμάστε την Αννούλα;) την είδε να πέφτει πάνω του σα μοιραίος μετεωρίτης κι έτσι κατάλαβε τον οίκτο και το δείλημμα του θανάτου.

4/4/4 – Να θυμάμαι το πρόσωπο και το στιγματισμένο μπράτσο του κύριου Ουίντερφελντ. Η ανακοίνωση στην είσοδο της πολυκατοικίας ότι πέθανε στις 3 και 25 το πρωί στο νοσοκομείο. Να ελπίζω αυτή τη φορά να θυμήθηκε να πάρει μαζί του τα κλειδιά του.

5/5/5 – Ο οδηγός δεν έδωσε σημασία στο όριο ταχύτητας κι αυτό τον εκδικήθηκε. Την πρώτη φορά στα 120 την ώρα του πήρε το αρίστερο πόδι και το δεξί χέρι. Τη δεύτερη φορά στα 140 του πήρε το δεξί πόδι και το αριστερό χέρι. Την τρίτη φορά του έβαλε τρικλοποδιά στο αναπηρικό καροτσάκι. Αυτή είναι η δύναμη που έχουν το πείσμα, ο φθόνος και ο εγωισμός.

6/6/6 – Η αξία του να είναι κανείς προοδευτικός ισοδυναμεί με το δικαίωμα του να είναι ο καθένας διαφορετικός. Γι’αυτό και κανείς δεν πιστεύει στ’αλήθεια στην πρόοδο, γιατί κανένας δεν κατάφερε μέχρι τώρα να μην είναι ανθρώπινος. Οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται, μόνο δοκιμάζουν. Μα πιο πολύ δοκιμάζονται.

7/7/7 – Η καρδιά υπάρχει για να δωροδοκείται μα κατοικεί στα πόδια και στην πλάτη. Την περπατάς και την κουβαλάς. Για να μη χαθεί και να μην πέσει.

8/8/8 – Το καλύτερο και πιο αληθινό φιλί είναι αυτό που στο καταχείμωνο έχει τη γεύση ενός παγωμένου βερμούθ. Να μην προσέχεις ποτέ πόσο πίνεις και πόσο φιλάς. Να θυμάσαι όμως πάντα με ποιόν, πότε και γιατί.

9/9/9 – Η ισορροπία της δικαιοσύνης είναι μια δικαστική απόφαση που αδικεί και τους μεν και τους δεν, κι έτσι επικυρώνει μόνο την πίστη στον εαυτό της. Οι νόμοι δεν είναι φτιαγμένοι ούτε για τους νομοταγείς ούτε για τους παραβάτες. Υπάρχουν μόνο για τους δικηγόρους και τους υπόλοιπους ιερείς της ασάφειας.

10/10/10 – Μια μέρα θα έρθει ένας οργισμένος ειδωλολάτρης να ζητήσει αποζημίωση από τον Μωησή, τον Αβραάμ, τον Χριστό και τον Μωάμεθ. Αυτοί όλοι μαζί φιλαράκια πια θα συσπειρωθούν σε ένα πελώριο βιβλίο κι εκεί μέσα θα κρύψουν τα ομαδικά τους λάφυρα. Το όνομα του ειδωλολάτρη θα είναι Ιώβ.

11/11/11 – Οι ουρανοξύστες είναι ατσάλινα, γυάλινα πλυντήρια. Το νερό που καθαρίζει τα λέφτά ανακυκλώνεται κι έρχεται στ’ανύποπτα σπίτια μεταμφιεσμένο κι άχρωμο. Ρέει στις φλέβες και στο κάτουρο, γι’αυτό πληρώστε τα χρέη σας στο κοντινότερο πηγάδι.

12/12/12 – Οι ραγισμένες στοές και οι στριμωγμένες ρωγμές περπατάνε ανάμεσα μας σαν τις σκιές μας στο μετρό. Η σπαρακτική μεταφορά τους απ’το ένα σημείο στο άλλο είναι σύνηθες φαινόμενο και δεν εκπλήσει κανέναν. Η αιτία του προβλήματος είναι ο μονάκριβος, πανάκριβος χρόνος. Να φοράω πάντα χαλασμένο ρολόι.

13/13/13 - Το κακό ξωτικό αναζητά το καλό ξωτικό, μα το καλό ξωτικό δεν μπορεί ν’αντιληφθεί κανέναν στο σκοτάδι, κι ούτε στο φως. Καλόκακό είναι δύο παράλληλες γραμμές και στη μέση ένας αναποφάσιστος βασιλιάς Ιππόκαμπος να ταράζει τα νερά της λακούβας του σαν ένας άστεγος, μεθυσμένος Κάβουρας.

14/14/14 – Ο ρυθμός μιας μαγικής εικόνας στέκεται παγωμένος κι ασυνάρτητος. Γι’αυτό να κουνάω δεξιά κι αριστερά το κεφάλι μου πάντα όταν ακούω το βαλς που χορεύουν εκείνοι οι δύο άντρες που δε θα γνωρίσω ποτέ και που δεν υπάρχουν στ’αλήθεια. Να μην το ακούω συχνά.

15/15/15 – Τα πιο όμορφα λόγια τα βρίσκει κανείς στις καρποστάλ. Ο περιορισμένος χώρος, η απόσταση και η αβεβαιότητα της παραλαβής ζωγραφίζουν στοχαστικά και κωδικοποιημένα παλάτια. Να μάθω το όνομα του ταχυδρόμου, και να στέλνω καρποστάλ σ'αυτούς που πάντα θυμάμαι.

16/16/16 – Ο μύθος και η λογική είναι δίδυμα αδέλφια που τα χώρισαν στη γέννα η θρησκεία και η επιστήμη. Έτσι οι εκκλησίες και τα ερευνητικά κέντρα είναι κτήρια κι όχι σπίτια. Να βρίσκω αλήθεια στην ταπεινή σκέψη και το πολιτισμένο ένστικτο.

17/17/17 – Η άρρωστη θέληση είναι μανιοκαταθλιπτική, άπραγη νοικοκυρά. Στηρίζεται στην αδυναμία ενός πληγωμένου μυαλού που δεν ικανοποιείται με τίποτα. Ούτε καν με τα δημητριακά χαμηλών λιπαρών, κι ας κάνουν θαύματα εναντίον της κυτταρίτιδας. Να μη γίνω μανιοκαταθλιπτικός νοικοκυρά.

18/18/18 – Κοίτα τη σιωπή τι ατέλειωτη που είναι, λες. Σα μουσική, αρχέγονος ρυθμός σίγουρος και σωστός, κοφτός και καθαρός. Κι όμως, λέω, ακούς που μιλάμε; Η λαλιά μου η τυφλή κι ανέμελη είναι η πρώτη φωνή, ο πρώτος μας ήχος.

19/19/19 – Κόκκινα χώματα και γύρω ο οδυρμός. Μάτια χωρίς καμμιάν ελπίδα πια, καμμιά χαρά καινούρια. Στύλοι πέτρινοι φθαρμένοι.

20/20/20 – Ο κύκλος του διαγωνίσματος σαν σημαιοφόρος άλλων κύκλων, της ρόδας του ποδηλάτου τα καλοκαίρια, του χάρτη των εποχών, του πάτου ενός ποτηριού, του ήλιου. Και σαν πόθος κάτι να σε κυριεύει στο θρανίο για τα γεωμετρικά σχήματα που θέλεις να καταλάβεις και δεν μπορείς.

From 2 comes 1

2007-07-25T19:57:00.000Z

[Port Eliot]

Δυό δέντρα ήμουν, για χρόνια, από μικρός.
Το ένα το λέγαν Ερωτόκριτο, κι ήταν κέδρος.
Το άλλο το λέγαν Prospero κι ήταν χάλκινη οξιά.

Τον Ερωτόκριτο τον έκαψε η πυρκαγιά.
Τον Prospero τον παρέσυρε η πλημμύρα.
Τώρα κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση τους, μα δε ξέρω ακόμα τί και ποιός θα είναι.
Πάντως θα είναι ένας, επιτέλους.

[Τέλος λοιπόν, και απλά ένα τεράστιο ευχαριστώ σ'όλους κι όλες. Πραγματικά.
Watch this space σε λίγο καιρό. Κάτι θα έχω φυτέψει.]

2007-07-17T16:54:00.000Z

Φτάνει πια ρε βλάκα
Σκάσε. ΣΚΑΣΕ.

Βόλτες

2007-07-15T18:09:00.000Z

Συνολικά τις τελευταίες δύο μέρες: 8 ώρες και 25 λεπτά περπάτημα.
Ρόδο ρηχό ο Τάμεσης το σούρουπο

Η ομπρέλλα του αόρατου φτωχού βασιλιά της στάσης

Παλιά έγραφε Centre Pint
Κομμάτια και θυμάμαι το ποίημα της: 7 Buckets of Tequila
[ατάκα του Ηρακλειώτη: I thought he was German and he thought I was Jesus]

Το κεραυνοβόλο δέντρο της προηγούμενης καταιγίδας
Σα φλέβα εκεί που πέρασε ο κεραυνός

Στο πράσινο μπαλκόνι στην άλλη μεριά του ποταμού

Η Τουρκία στο South Bank

Prospero's Speech

2007-07-12T00:32:00.000Z

Letter not to be sent

I excuse you from having to appear in my idea of you.
This is not my love; it is just your life.
I love you as I do the sunset or the moonlight, wanting the moment to stay, but wanting nothing more than the feeling of possessing that moment.

*
[...] ah Cesario, you appear before me and at last I am happy because, through memory, I have returned to the one truth that is literature.

[Bernardo Soares, Livro do Desassossego]

Letter to be whistled

Δεν έχω κανένα δικαίωμα να σου ζητήσω να μ'αφήσεις να σ'αγαπήσω με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο φτιάχνω κι αγαπάω τα όνειρά μου. Κι όμως θα ήθελα μόνο γι'αυτήν εδώ τη στιγμή κι έτσι για πάντα, να μου το δώσεις, κι ας είναι, όπως όλα, ένα πελώριο ψέμα που δειλά σκαρφίστηκα. Είναι το δικό μου πελώριο ψέμα, το ύφασμα που τυλίγει την ψυχή μου πριν κοιμηθώ, και το μοναδικό μου ίσως χάρισμα: απρόσεκτες, ανήσυχες και μεγαλειώδεις λέξεις. Λέξεις οι οποίες σα να κρύφτηκαν μέσα στο σώμα μου και που ήρθαν κι έρχονται από εκεί που δε θυμάμαι. Ίσως, δεν θα μπορέσω ποτέ να ξέρω μα ίσως από κάποιο ανίκητο μέρος, ένα συλλογικό οχυρό που είναι στ'αλήθεια ιδεατό, κι έτσι αναγκαστικά φυσικό κι απέραντο. Εκεί που για πρώτη φορά ακούστηκε η ηχώ των ανθρώπων.
Εκεί βρίσκομαι κι από κει σε κοιτάω, όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις. Κι αυτή εδώ, είναι η μικρή αληθινή φωνή μου που σφυρίζει όνειρα στις χαράδρες του κόσμου.

2007-07-09T12:53:00.000Z

*
Ήθελε όλους
να τους ακούσει χωρίς να ρωτάει
να τους καθησυχάσει όσο χρειαστεί
να τους αγαπήσει υπερβολικά
κι έτσι κανέναν να μην αφήσει
να έρθει από μόνος του κοντά

*
Πού ο σκοπός; Και ποιός ο στόχος;

*
Κάποτε θα ήταν
νωρίς για το μέλλον
μ'αργά για το παρελθόν

*
Καταλαβαίνω για να μην κάνω τίποτα.

*
-Τί έχεις;
-Δεν έχω τίποτα.

*
Λίστα υπενθύμιση
πως πρέπει να μοιάσω πιο πολύ
σ'αυτά που ονειρεύομαι ότι είμαι

2007-07-04T18:14:00.000Z

σιωπηλά χέρια
κρατάνε σε απόσταση
τον τοίχο και την άκρη

2007-07-01T19:11:00.000Z

παύση